CHRISTUS MORIENS. 391 



Si qua forte queat mortalia flectere corda, 



Tantillumqiie animis extundere possit amorem. 



At postquam sumnii tandem mandata parentis 



Horrendo sacrum caput objecere furori, 



Humanas mœrenti animo depromere voces 



Cœpit, et insolito succussus membra fragore, 

 , Omnipotens, si nondùm orbem mala nostra piarunt, 



Et placet intandum pœnje genus, en, ait, adsuni 



Victima, lelhiferoquc libens succedo dolori. 



Cerne tamen sudore madens et sanguine corpus. 



Et si nuUa super nostra; tibi cura salutis, 



At saltem solare animum non digna ferentem. 



Dixitet humentes oculos ad sydera tollens, 



Quas non ille preces, quae non suspiria fudit 



Anxius icrumnisque gravis, tua, rector Olympi, 



Dum satagit, mentemque futurœ accingere pugna (') 



Sponte parât? Cœlo intereà demissus ab alto 



Aliger, ut varios animi componeret a'stus, 

 Improvisus adest, ceciditque repente fragorum 

 Turba minax, auctaeque superno robore vires 

 Despectant longé pœnas, nondumque paratae 

 Incubuere Gruci : nani cur, suprême, moraris 

 Rector, ait, cur me per tanta pericula vectum 

 Sistis, incxpletoque obices opponis amori? 

 Dixerat, bumanisquc iterum succumbere curis 

 Visa caro, tristes agitant prœcordia motus, 

 Necdum securo gressu vestigia ponit. 

 Hœc inter dubiœ mentis certamina totam 

 Noctem orat, socios altus sopor urget inertes, 

 Quos decuit vigiles oranti impendere curas. 

 Heu pavidse mentes, si nec cœlestia fangunt. 



( ' ) Lixcz pugnfe. 



