39-2 ŒUVRES DE FERMAT.- APPENDICE. 



Ni'c vora' virtulis honos, hoc inuiiere saltein 



notungi juiala lidos, jiissiiin(|ii(' inagistri 



Dehiiit una sequi; sed jam sti'epit uiidique rmii'iinir, 



Kt segni tenebras abrumpunt luinine tsedsc; 



Qui) se cuinque fcret, jain vis iniiiiica propinquat, 



Fictaquc adoraiilis species, vcrique dolores 



Non pi'ocul. Infausti tandem sub pondère ligni 



Déficit, affixusque cruci, jam verbera passus, 



Jam spinas, laceros spargens tormenta per artiis 



Nenipe urgcibat anior, nostraeque cupide salutis, 



Hiimanam egressus sortem, mortique tremendus 



Dum fieret moi'ti propior, (■|'('uiitiis(|ue, minasque, 



Et conjuratae spernens convicia turbse, 



Degeneri vitam populo pacemque precatur, 



Nec, quas ipse tulit pœnas, tortoribus optât. 



Et jam finis erat, violataque pectora puri 



Muricis undantes spargebant undique rivos. 



Nec tamen imbelli subiit fata ultima mente; 



Quin magis assurgens, divinaque lumina, Cœlo 



Sic propior, vocemque sonoram ad sydera toUens, 



Summe Deus, quid me moribundum deseris, et jam 



Semianimem, populique tuoque furore fatigas? 



Sat tibi, sat mundo dedimus, finitaque dudum 



Siiigula prœscriptas habuere oracula metas. 



Sic l'atur moriens, elataque lùmina rursùm 



Figitbumi, necjamCœlum spectare facultas 



Ulbi datur, cecidere animi, marcentiaque ora 



T^ithcreo vocem extremam (uderc parenli : 



Hanc tibi, summe parens, animam commendo, nec ultra 



Prosiliit, vitamque simul cum voce reliquit. 



Haud secùs cxtremo videas spiramine lychnum 



Ingentem nisu valido producere lucem, 



Et sursùm elatas, iterum subsiderc flammas, 



