EXAMEN PHYSIOLOQICUM ORQANI VISUS ET SYSTEMATIS CUTANEI. 



Mira vallecularum tangentium in interna parte manus pedisque, 

 praesertim in digitorum extremis phalangibus dispositio flexuraeque at- 

 tentionem jam nostram in se trahit. In genere quidem mentio eorum 

 semper aliqua fit in omni Piiysiologiae aut Anatomiae compendio; ast 44 

 in organo tanti momenti quemadmodum manus liumana est, quae non 

 módo diversissimis motibus, sed praecipue sensui tactus inservit, nulla 

 inquisitio adeo minuta esse poterit, quae in ulteriori hujus organi 

 cognitione grati quidpiam non afferat. Ego hucusque post observationes 

 innumeras novem potissimum varietates flexurarum inveneram ad quas 

 valleculae tactui inservientes in interna parte extremae digitorum pha- 

 langis disponuntur. 



Has pressis terminis eferam, reliqua icones explicabunt. 



1) Flexurae transversae (fig. 7.). Valleculae a plica articulari inci- 

 piendo ex uno latere phalangis ad alterum linea fere recta transversim 

 primo procurrunt, dein paullatim in medio incurvantur donec cum perl- 

 pheria phalangis concentricis fere arcubus inflectantur. 



2) Stria centralis longitudinalis (fig. 8.). Eadem fere ut prius con- 

 formatio, in eo solum discrimen quod curvaturae transversae striolam 

 in transversas valleculas perpendicularem quasi nucleum occludant. 



3) Stria obliqua (fig. 9.). Inter strata flexurae transversae (1.) ex uno 

 aut altero latere lineola solitaria oblique procurrens et ad centrum fere 

 phalangis in se terminata interpolatur. 



4) Sinus obliquus (fig. 10.). Jam si haec lineola obliqua simplici 

 flexione ad latus unde prodierat recurrit et pluribus aliis simili flexione 

 comitatur, sinus inde nascitur obliquus magis minusve erectus aut pro- 45 

 cumbens ad cujus řadičem ex parte una aut altera lineolarum trivium 

 triangulum componit. Haec distributio vallecularum ubi sinus obliquus 

 adest communissima inyenitur, et fere ut ita dicam homini specifica ob- 

 tigit quum simiis valleculae potius longitudinales agminatae (fig. 19.) 

 propriae sint. Vertex plerumque sinus obliqui radialem margfnem versus 

 inclinatur; notandum tamen frequentissime in indice contrarium obtin- 

 gere ita ut vertex ulnarem versus partem dirigatur. In digitis pedum 

 nulla fere alia forma nisi isthaec obvenit. Frequenter etiam digitus an- 

 nularis, ubi in reliquis sinus obliqui aut relique formae simpliciores ad- 

 sunt, forma complicatiori insignitur. 



5) Amygdalus (fig. 11) ubi sinus in se recurrens obliquus, quem 

 prius descripsi, in medium sui gyrum amygdaloideum recipit in vertice 

 obtusum ad řadičem cuspidatum vallecullis concentricis constitutum. 



6) Spirula (fig. 12). Imaginentur flexurae transversae sub (1) de- 

 scriptae a lineis rectis ad sinuosas non paullatim sed protinus majoři 

 discrimine transeuntes, oriri inde spatium semicirculare necessum est 

 quod lineolis rectis transversis veluti sólo insistit. Hoc spatium linea 



187 



