DE CELLULIS ANTHERARUM FIBROSIS ETC. 



tum maturitatis attingunt ad expansionem sphaericam ac disruptionem, 

 quae íensio necessario membranae loculi communicatur, et agit in par- 

 tem ubi minima resistentia, in suturam. Maxime vero fibrae endothecii, 

 prius quidem molliores, metamorphosi organicochemica pauilatim obri- 

 gescentes maturitate progrediente iilam elasticitatis vim acquirunt, quae 

 ex interna jam earum conformatione ac dispositione, cooperantibus con- 

 ditionibus reliquis loculum aperit valvulasque evolvit. Externa denique 

 momenta meclianica, a ventis et insectis, atque roris pluviarumque irri- 

 gatio sua quoque contribuent. 



Haec ex hypothesi, viribus tantum vegetativis ac communibus pro- 

 prietatibus physicis in auxilium assumptis exposui, quin necessarium du- 

 cerem ad irritabilitatis quandam modificationem recurrendi. Ouodsi ob- 

 jectum idem futuro tempore a naturae scrutatoribus majoři adiiuc cura 

 et experimentis omnimodis indagabitur, jam fors plura quae hypothetica 

 protuli in veritatem omnibus numeris absolutam commutabuntur, alia 

 vero inter commenta relapsa deleat dies dummodo divina scientia pro- 

 moveatur. 



CAPUT m. 16 



Adnotationes g ener ales de f or mis characteristicis cellu- 

 larum anthericarum, respectu habitoadsystema plan- 



tarum naturale. 



n Salviniaceis et Lycopodiaceis, {Conf. Tab. XVIII. 3. 6. 7.) 



alias ad Cryptogamiam relatis, vero polline non praeditis, 



neque etiam cellulae fibrosae in sporangio reperiuntur. Equi- 



seti {Tab. IV. 3) tamen capsulae, ut L. Ch. Treviranus pri- 



ijí^ mus observaverat, fibris spiralibus instructae šunt, atque in 



eo revera antherarum characterem prae se ferunt; etiam sporulae magni- 

 tudine, forma, et fovillari quasi substantia in vesiculis contenta, ad pol- 

 linis grana maximě accedunt, neque elateres, qua fila penitus libera sta- 

 minibus aequiparandi, adeo ut de functione harum partium dubitare ad- 

 huc liceat. Etiam Zamiae {Tab. I. 1. XVIII. 4.) coniotheca mere epider- 

 midalis est, quo cryptogamis accedere videtur. 



Aroideae {Tab. I. 2. 3.) typům nobis hic constantem offerunt, cel- 

 lulas aut prismaticas aut columnares, altas, fibris parietalibus rectis, pa- 

 ginis locularibus nudis. Videntur tales cellulae, quum praesertim in an- 

 theris crassioribus, ut in Dictamno, Euphorbia et cet. occurrant, majoři 

 vi contrahente praeditae esse; agunt una solum directione, loculi cavum 

 augendo et valvularum margines dirimendo. — Pothos {Tab. XVIII. 5.) 

 fibris arcuatis jam a typo Aroidarum abscedit, accedendo ad Hydro- 

 charideas. 



837 



