J. PURKYNE: 



fo ADDENDA, 



quibus ea, quae aut re ipsa aut temporum 

 vicissitudinibus in opere ipso exponi nequiverant, 



illustrantur. 



§ 113. 



Ad § 30. 



Historici conspectus, Cap. 2. exhibit i, 

 supplementum. 



Opus illud, a delle Cliiaje confectum: Memorie per servire alla 

 storia naturale degli animali senza vertebre del regno di Napoli. Vol. 

 J — III. Nap. 1823 — 1825. 4., quum comparari a nobis ipsis non potuisset, 

 precibus eum adivimus, qui plurima ex eo in ephemeridibus, Iside, com- 

 municavit, Rudolphum enim Wagner, ut, quae in illo de motu nostro 

 vibratorio reperiantur, referát. Qui nobis unicum Iiac de re tractantem 

 locum, libri citati Vol. II. p. 345 sqq. reperiundum, illico benigně misit 

 scriptum. Unde colligi posse nobis videbatur, cultorem illum anatomes 

 Italicum partes aut a corpore Ecliini descissas, aut alius cujusdam ge- 

 neris, pro globulis sanguineis libere motis perperam habuisse. Tamen 

 Echini ova mota libereque natantia observasse eum verisimile est, Mo- 

 tibus enim corpusculorum illorum perhibitorum sanguineorum explicatis 

 addit: »Nel succennato liquido esistevano egiando alcuni corpi ováli, 

 che merci »esatte osservazioni riconnobbi essere le uova di sifatti Echi- 

 nodermi, le quali erano »perfettamente analoghe a quelle contenute nelle 

 loro uvaie.« 



F. I. F. Meyen (iiber die Bewegung der Sáfte in den Přlanzen. 

 Berlin 1834. 8.), postquam praeter plantarum species, in quibus cellu- 

 larum succi circuitus obvenit, Najadis sp. nov. ac Pistiam Stratioten 

 91 addidit (1. c. p. 8.) et detecta a Nees ab Esenbeck senioři in pedunculis 

 Jungermanniarum facta communicavit ac confirmavit (1. c. pp. 8. 9.), 

 fluidi granula continentis progressum ac regressum e Sertularia (1. c. p. 16.) 

 et sanguinis memorabilem undulationem e Salpa (1. c. pp. 16. 17.) refert. 



Armand de Quatrefages (Mémoire sur Tembryogénie des Planorbes 

 et de Limnées in Ann. des se. nátur. Seconde série. Premiére année. 

 1834. Aout. p. 107 sqq.) Planorbis et Lymnaei embryonum rotationem, 

 quam cum motu planetarum conferri nolit, septimo post primům embry- 

 onis vestigium visum die (p. 110.) motumque voluntarium foetuum in 

 ovis ipsis inclusorum die duodecimo observavit (p. 111.). De motu vibra- 

 torio ipso, tamquam caussa rotationis, nimis parvis, ut videtur, augmen- 

 tis usus nihil addit. 



368 



