11 



b e i n. Að ofan mynda pau bnjáliðinn ásamt lær- 

 leggnum. Framan á Hðnum er dáHtil beinplata, sem er 

 nefnd b n é s k e 1. Er bún tengd við hnéliðinn með 

 brjóski, og ver bann fyrir meiðslum. Fótbeinin 

 eru mjög Hk að lögun og jöfn að tölu eins og band- 

 arbeinin , nema 1 fótrótinni eru að eins sjö bein, en 

 átta i úlfliðnum, sem áður er 'sagt. Hælbeinið er 

 stærst og sterkast , og er raunar tvö bein samgróin. 



Aðalefiji beinanna er k a 1 k og b r j ó s k. Kalk' 

 ið gefur perm festu og hörku, en brjóskið gjörir pau 

 seig og sveigjanlej^. I beinum barnanna er mikið 

 brjósk, en minna kalk að tiltölu, eru pau pvi lia 

 og bogna bæglega. Af peirri ástæðu er varúð- 

 arvert, að láta mjög ung böru reyna að standa eða 

 ganga meðan beinið er óbaruað. Með aldrinum eykst 

 kalkið i beinunum , og gjörir pau harðari, en jafn- 

 framt stökkvari. Er pví gömlum mönnum hættara við 

 beinbroti en ungum, og grær beinið pví seinna saman 

 sem pað er ríkara af kalki. 



011 bein í fóstri dýra og manna eru fyrst tómt 

 brjósk , en kalkið kemur 1 pau smátt og smátt úr 

 fæðunni, og gjörir pau- að fuUkomnu beiui. í>ó verð- 

 ur barkinn, fremri hluti nefsins og fleiri brjóskhlut- 

 ar aldrei að beini, hversu gamlir sem menn verða. 



Kalkið í beinunum er blandað ýmsum efnum, 

 einkum kolsýru og fosfórsýru, ogí pví er 

 pess utan lítið eitt af k í s i 1 og fleiri efnum. Kalkið 

 er úr steinarikinu og getur ekki brunnið við vanaleg- 

 an hita, en uppleysist í sýru. Brjóskið er úr dýra- 

 ríkinu og brennur hæglega, en leysist ekki sundur í 

 sýru. Ef vér tökum eitthvert bein og brennum í eldi, 



