13 



ingar. þá getum vér hæglega skilið, að vöðvarnir sé 

 mjög margir og fjölbreyttir. |>egar vér t. a. m. krepp. 

 um handleggiun, þá eru pað sérstakir vuðvar, er valda 

 þeirri hreyhngu, aptar eru aðrir, sem rétta hann, og 

 hinir priðju, er snúa honum til og írá o. s. frv. 



Vér köllum, að sumir vöðvar hati sjálfráða 

 hreyfingu, en aðrir ósjálfráða, f»vi vér höfum vald yfir 

 hreyfingu sumra vöðva, en sumra ekki. Yér getum 

 t. a. m. krept og rétt útlimi vora eptir eigin vild, og 

 er pað því sjálfráð hreyfing. Eu pö vér viljum stöðva 

 pá vöðva, er hreyfa hjartað, þá er oss pað ómögulegt; 

 er pað pví ósjálfráð hreyfing. 



Eptir pví; sem vér reynum optar á einhvern vöðva, 

 pví stærri og sterkari verður hann. peir meun, sem 

 hafa erfitt handverk, hafa optast stærri handvöðva og 

 sterkari handleggi en peir, sem ekkért vinna. Göngu- 

 menn hafa gildari og styrkari fætur en peir, er sifeld- 

 lega sitja um kyrt o. s. frv. Af sömu orsökum er 

 pað, að aliir menn, sem ekki eru örihentir, hafa prekn- 

 ari vöðva og gildari fingur á hægri höud en viustri; 

 en aptur á móti er vinstri hundm vanalega stærri á 

 peim, sem örfheutir eru. Ar«ynslan er pannig eitt af 

 aðalskilyrðum fyrir pvi, að líkaminu nái fullura proska, 

 bæði að stærð og styrkleika. Eu pess verður pó að 

 gæta, að ofmikið erfiði.getur veikt eður eyðilagt vöðva- 

 kraptinn. 



Milii vöðvanna i líkamanum eru dældir og lautir 

 sem eru fylltar með fitu, er gjöra yfirborðið sléttara^ 

 ]3egar menu leggja af eður eldast pá eyðist pessi fita 

 burtu og likaminn verður ósléttur og hrukkóttur. 



