17 



sera líkaminn getur ekki notað, eða pegar hafa aflok- 

 ið ætlunarverki sínu. |>essi ónýtu efni skiljast úr 

 blóðinu í lungununi, og hverfa síðau út úr hkamanum 

 með andardrættinura, sem síðar raun sagt verða. 



Hjartað, aðallíffæri blóðrásarinnar, er holt 

 innan, og htur út líkt og einn vöðvi, en er raunar 

 rayndað úr raörgura smáum vöðvum. J>að er mjög 

 breytt í annan endann, en strýtumyndað í hinn, og 

 snýr rajórri endinn niður til vinstri hhðar. Utan um 

 hjartað er fitupoki (gollurshúsið). Eptir hjartanu endi- 

 löngu hggur vöðvaveggur, er skiptir pví í hægri og 

 vinstri helminga. Hvor pessarra helminga skiptist 

 aptur í fram og apturhólf, en miUi peirra eru pó op, 

 er blóðið rennur i gegnum ; en hólfin hægra megin 

 standa ekki 1 neinu sambandi við hólfia vinstra megin ; 

 pvi veggur sá, er skiptir hjartanu að endilöngu, er al- 

 veg heill. 



Blóðið hefir tvær hringferðir í hkamanum, stærri 

 og minni hringferð. Stærri hringferðin er 

 pannig, að blóðið spýtist út úr vinstra apturhólfi hjart- 

 ans í geysi stóra slagæð, er pegar skiptist i ótal 

 smærri greinar. Verða pær æ pví fleiri og smærri sem 

 lengra dregur, og mynda loks háræðarnar, sem má 

 telja yztu enda slagæðanna. Slagæðarnar eru fjaður- 

 magnaðar og sterkar, með smá lokspeldum að innan, 

 og varna pau bióðinu að koraast til baka. I háræð- 

 unum ganga næringarefnin úr blóðinu , út til aUra 

 parta hkamans, jafnt hinna innstu sem yzta kluta 

 hans. Blóðið fer mjög hægt um háræðarnar, en er 

 þó á sífelídri hreyfingu. Upptök blóðæðanua i líkam- 

 anura eru eintómar háræðar, sem eru beinhnis áfram- 



2 



