20 



likamann eða berast burt úr honum. pessi efni fæf 

 pað úr fæðunni, er smátt og smátt breytist í blóð, og 

 er pví auðsætt, er vér vitum hvaða pýðingu, að blóð-« 

 ið hefir íyrir líkamann, að fæðan, er vér neytum, verð- 

 ur að vera í góðu lagi, Sé fæðau óholl eður oíiít- 

 il. pá leggjum vér af, og likaminn verður kraptlaus og 

 veikur. Hið sama verður og. ef meltingin er veikluð 

 eður á einhvern hátt i ólagi. 



J>að er fyrsta byrjun meltingarinnar, er vér tyggj- 

 um sundur fæðuna, Blandast húu pá munnvatninu, 

 og hjálpar pað mjög til pess að leysa efnin sundur og 

 breyta peim. J>vi betur sem vér tyggjum fæðuna, pví 

 hægra veitir maganum og pörmunum að melta hana. 

 Eptir að fæðan er tuggin, rennum vér henni niður í 

 gegnum k o k i ð og ofau í v e l i n d i ð , er smátt og 

 smátt pokar henni niður í magauu. Vélindið er næst- 

 um sivul vöðvapipa, er liggur frá kokinu fyrir aptan 

 barkaun niður hálsinn og brjóstholið og seinast gegn- 

 um pindina ; par er neðri endi pess sameinaður 

 maganum. M a g i n n er pukamyndaður, og liggur i 

 hálfhring fyrir neðan pindina, en pó að mestu leyti út 

 við vinstri siðuna. Mjórri endi magans snýr til hægri 

 hliðar, og út úr honum ganga smáparmarnir. Melt- 

 iiigin i maganum fer fram á panu hátt, að maginn er 

 á s i f el 1 d r i h r e y f i n g u , pó vér verðum pess 

 ekki varir, pví það er alveg ósjálfráð hreyfing-, en við 

 pað hrærast efnin sundur og saman á ýmsan hátt. 

 Maginn gefur frá ser ýmsar sýrur, er hjálpa rajög til 

 pess, að leysa sundur efnin, og gjöra pau hæfileg til 

 pess að ganga út 1 blóðið. þegar starfa magans er 

 lokið, sem varir pví skemur sem fæðau er auðmeltari, 



