21 



pá gengur fæðan út í p a r m a n a, og er hún pá orð- 

 in að pykku mauki. Efsti hluti parmanna er nefndur 

 tólfpuralungaparmur; inn í hann kemur 

 bæði g'allvökvinn og magakirtilssafinn, 

 er hafa ákaflega mikla pýðingu fyrir meltinguna. 

 J>armarnir fylla meginhluta kviðarholsins, J>eir hafa 

 iíka hreyfingu eins og maginn; leysa sundur fæðuna 

 og breyta henni si og æ. Innan í pörraunura eru 

 smá s g n a b b a r, er sjúga i sig næringarvökvann, 

 og verður pví fæðan alltaf pykkri og fátækari af nær- 

 ingarefnum, sera neðar dregur í parmana. Loksins 

 hafa nabbarnir sogið upp allt pað er likaraanum get- 

 ur orðið að notum, en einungis eru eptir óhæfileg efni, 

 og berast pau burtu niður i gegnum endaparrainn. Er 

 pá meltingunni lokið. 



Næringarvökvinn gengur ekki beinh'nis úr 

 raaganura og ' pörraunura inn í blóðið, heldur fyrst í 

 hinar svo nefndu s o g æ ð a r, er kvíslast ura allan 

 líkaraann. Allar pessar æðagreinar raynda loks eina 

 stóra sogæð (brjóstganginn), er liggur upp hrygginn 

 innanverðan, og saraeinast síðan allur næringarvökvinn 

 blóðæðablóðinu, neðarlega á hálsinura vinstramegin. 



Lifrin liggur undir pindinni við hægri síðuna. 

 Hún er dökkrauð að lit og nokkuð pétt í sér; en get- 

 ur hæglega rifnað af snöggu átaki. Neðan í lifrina 

 gengur 1 i f r a r p o r t i ð, er líkist djúpura skurði, og 

 inn í pað liggur lifrarslagæðin og portæðin, sera áður 

 er nefnd. G a 1 1 b 1 a ð r a n er áföst við lifrina að 

 íicðan, hægfajne^iö yjð liíríirpDrtið, IJr ^allblöðrun.iji 



