27 



hörundinu sérstakan lit, svo sera f r e k n u r og t a 1- 

 b r á. Jjannig orsakast og hið dökka útlit svertingj- 

 anna. 



Leðurhúðin er raikið pykkri en yfirhiiðin. Hún 

 er hið eiginlega aðsetur tilfinningarinnar, pvi 1 Ijenni 

 enda tiltinningartaugarnar í smá nöbbum. sera era 

 mjög péttir, þar sem tilíinningin er næm. Efyfirhúðin 

 er iosuð oían af, pá er leðurhúðin svo viðkvæm, að 

 vér poluni nauraast að snerta hana, og vér finnum 

 sáran sviða, er loptið snertir hana. I leðurhúðinni eru, 

 auk tiltinningartauganna, fitukirtlar, svitakirtl- 

 ar, hárpokar og ótal smáar æðar Ur fitukirtl- 

 unum smitar tita, sem mýkir hörundið. Gegnum svita- 

 kirtlana ganga vatnsgufur úr blóðiuu með ýrasum ú- 

 hreinum eluum. ^egar útgufunni er mikil , verða 

 pessar vatnsgufur að vatni, er sezt utan á hörundið; 

 pað köllum vér svita. Hárpokarnir sitja í leðurhúð- 

 jnni ; upp úr peim, og gegnum ytírhúðina, spretta 

 hárin. 



Undir leðurhúðinni er fitukenndur bandvefur. 

 Fitau ver kuidanum að komast nin i likamaun, og 

 eins hitanum, að hverfa út úr honum, pvi hún er mjög 

 slæraur hitaleiðari. J>ar að auki fyllir bandvefurinn 

 og titan dældir pær, sem eru á miih vöðvanna, og 

 gjörir pað likamaun sléttari og fegurri útlits. 



Húðm, sem klæöir inuri hluta iikamaus, svo seiia 

 munn og nefhol, er köiiud slimhíið. Hún er pynnri 

 og veikari en hörundið, en að ööru leiti iikt byggð. 



Hörundið sjálft er her um bii iitlau^t, eu opt 

 setjast htarefni í slimlagið, sem áður er getið. Bióðið 

 gefur pvi hinn rauða lit, og ber jafnan mest á roð- 



