29 



sérhvert orð, sem vér tölum. En pó vér hefðum ekki 

 tungu, gætuni vér að vísu framleitt hljóð, en það yrði 

 án alh-ar peirrar fjulbreytni, er parf tii pess að mynda 

 skiljanlegt mál. ^ 



5. Nefið. 



Nefbeinið, ásamt nefbrjóski-nu, gefur 

 neíinu mynd og lögun ; brjóskið myndar neðri liluta 

 pess en beiuið hinn efri. Eptir löguninni er neíið 

 nefnt ýmsum nöfnum, svo sem púfunef, arnarnef. 

 söðulnef, klumbunef eður konganef o. s. frv. 

 Nasahohð skiptist í tvenut að endilöngu; að ofan af 

 beini pví, sem plógbein er kallað, en að neðan af 

 brjóski (misnesi), og greinist pannig i hægri og 

 vinstri nös. Aptur úr nasahohnn liggja tveir gang- 

 ar niður i kokið; pví getum vér dregið andann með 

 nefinu. IJpp í nefinu eru 3 bunguvaxnar beinskeljar í 

 hverri nös. Eru pær allar klæddar shmliúð eins og 

 allt nef holið. |>eftaugarnar ern tvær, er ganga 

 frá heilanum niður í nefið, og kvislast í ótal greinum 

 um slímhúðina; pó er aðsetur lyktarinnar ofarlega í 

 nasaholinu. jpegar srná agnir frá hlutuiu peim, seni 

 vér pefum af^ berast með loptinu upp í nasaholið, og 

 suerta greinar peftauganna, pá finnuni vér lykt. En 

 pó er mjög misjafnt hve næm hún er, og einn finnur 

 glögglega lykt af pví, sem annar finnar ekki. Sumir 

 villumenn hafa jafnvel svo næma lykt, að peir rekja 

 spor eins og hundar, og finna ef villudýr eru nálægt 

 peim. Se peö'ærin iðulega æfð, verða pau næuiari, en 

 pó má ofbjóða peim ; sézt pað Ijóslega á pví, að peir, 

 senj taka túbak i nefið, eru optast lyktardaufir. 



