ni 



pví ef menn pekkja allvel byggingu og eðli líkama 

 síns, pá verður mikið hægra að læra ura dýrin, einkum 

 hin æðri, af þvi að líkami peirra er að murgu leyti 

 næsta likur. Og hins vegar er mönnum langt ura 

 gagnlegra að pekkja sjálfan sig en dýrin, pó hvort- 

 tveggja sé gott. I grasafræðinni nefndi eg flestarinn- 

 lendar jurtaættir, og af útlendum jurtura helzt pær, 

 sem mjög voru einkennilegar, eða hafa raikla „praktiska" 

 pýðingu. Jurtir, sem hafa íleiri en eitt nafn, nefndi 

 eg optast pvi nafni, sem eg var vanastur við. Lat- 

 ínsku nöfnin á islenzku jurtunura eru ílest tekia úr 

 „Islands Flora" eptir Or'ónlund. 



Eg veit, að ýmislegt má finna að riti pessu ; enda 

 er pað enginn hægðarleikur, að semja stutt ágrip af 

 jafn-yfirgripsmikilli fræðigrein eins og náttúrusagan er. 

 Einkum geng eg að pví vísu, að nöfn pyki mörg en 

 lýsingar stuttar. En við pví var ekki gott að gjöra. 

 Nöfnin fundust mér viða nauðsynleg til að sýna nið- 

 urröðun helztu dýra, jurta og steina ; en hefði aptur átt 

 að lýsa öllu, sem nefnt er, mundi ágripið hafa orðið of 

 stórt og dýrt. Annars má lengi um pað prátta, hvað 

 eigi að nefna og hverju að sleppa i slíkura bókura, og 

 verður pað aldrei gjört svo öllura líki. Agripið parf 

 víða, eins og flestar aðrar kennslubækur, munnlega 

 viðauka og útskýringu kennai'ans. |>ó getur skeð, að 

 sumir kaflar pyki heldur langir, einkum fyrir börn, og 

 má pá sleppa úr peim ýmsu. En slíkt verður að vera 

 koraið undir vilja kennarans og proska neraenda. 



Nauðsynlegt hefði verið að hafa myndir í ágrip- 

 inu , pví pær gjöra námið bæði léttara og skemmti- 

 legra. En pess var enginn kostur sökum kostnaðar, 



