F RM Á L L 



í margri menntun er alpýða manna hér skammt 

 á veg komin, en i fáu skemmra en náttúrufræðinni. 

 Getur J)ó engum dulizt, sem nokkuð pekkir til mennt- 

 unar, hve hún er gagnleg og jafnframt skemmtileg. 

 |)ekkingin á náttárunni og kröptum hennar er pað, 

 sem mest hefir aukið framfarir heimsins á pessari öld. 

 Enda spara menntuðu pjóðirnar nú á dögum hvorki 

 fé né annað til að efla náttúruvisindin, og fjöldi nátt- 

 úrufræðisbóka er gefinn út á ári hverju, bæði fyrir 

 lærða og ólærða. En af pessu leiðir, að ein uppgötv- 

 anin fylgir annari, og framfarirnar aukast ótrúiega. 



Auðvitað er pað, að aldrei gétum vér staðið jafo- 

 fætis í pessu auðugum og fjölmennum pjóðum heims- 

 ins;";en nokkru nær getum vér pó komizt peim en nú 

 er, ef hver gjörir pað, sem hann getur. Eyrsta skil- 

 yrði fyrir pví, að náttúrufræðin verði hér nokkuð kunn- 

 ari hjá alpýðu, en hingað til hefir verið, er pað, að 

 náttúrufræðisbækur sé ritaðar á islenzku, sem bæði sé 

 auðskildar og að öðru leyti við alpýðu hæfi; og annað 

 skilyrðið er, að pær sé lesnar til gagns, en ekki látn 



