49 



og betri en áður, en við pað jukust mjög saragöngur 

 manna, og menntun breiddist frá einni pjóð til annar- 

 ar. Jþá hefst fyrst Ijós og greinileg saga ýmsra landa ; 

 ber það órækan vott um vaxandi menntun , pvi sú 

 pjóð, sem er menntunarlaus, og lifir líkt og dýrin, get- 

 ur naumlega geymt sögu sína, nema ef til vill mjug 

 óljósar og ýktar sagnir, er litið verður byggt á. i^ð 

 vísu hefst saga sumra pjóða áður en eiröld, eða jafn- 

 vel steinöld, þeirra er liðin, eu hún er pá viða í mol- 

 um, og þekkist stundum mest af óglögga letri, mynd- 

 um og öðrum fornleifum, er geymzt hafa frá fyrri tið, 

 og varla fæst nokkur söguheild fyr en járnöldin er 

 orðin ahuenn. Svo er um sögu Norðurlanda, að hún 

 hefst ekki fyr en nokkrum öldum síðar en steinöld og 

 eiröld eru þar alveg horfnar. 



Svo lítur út sem steinOld hafi eitt sinn gengið 

 yfir alla Eurúpu. Hafa margar Itáfar hennar fundizt 

 viðsvegar um álfuua, en pó einna minnst nyrzt og aust- 

 ast ; par hefir jökuU og ís legið yfir á í s ö 1 d i n n i, 

 sem gekk eitt sinn yfir allan norðarhluta Eurúpu, og 

 hefir pví auðvitað verið par alls óbyggilegt íyrir menn 

 um langan tima. Eii pegar isinn minnkaði og drógst 

 uorður eptir, hafa pjóðirnar fært sig á eptir. Urðu 

 pær lika að hörfa undan pjóðam peim, er komu að 

 sunnan og austan. og fiuttu með sér eiröldina til Ea- 

 rúpu. Hafa elztu leifar peirra pjóða fundizt sunnar- 

 ^ga í álfunni. |>ær hafa efiaust komið að austan, pví 

 í Asíu var upprani allrar hinnar fornu menntunar, og 

 eiruld og jafnvel járnuld runnin par upp, pegar Eu- 

 rópubúar voru rammir steinaldarmenn. Eiröldin pok- 

 aðist smátt og smátt norður eptir , og steinöldin leið 



4 



