64 



Taiiiileysins^jar. 



Tannleysingjar hafa engar f r a :n t e n n u r , og 

 eru opt alveg tannlausir, en hafa sterkar klær til 

 pess að grafa með og klifra. Tannleysingjar eru: 

 letidýr, beltisdýr, maurbirnir og skeldýr. — Letidýr 

 (dræmingjar) eru seinfara. |>eir hafa langar og bogn- 

 ar klær, og lifa næstura ætíð á trjám og greinum, en 

 geta naumlega hreyft sig á jafusléttu. Beltisdýr hafa 

 kápu úr mörgum skeljaröðum, og langt skeljað skott. 

 Skeldýr eru hulin skel eða beinhreistri og erd alveg 

 tannlaus, Maurhiriiir eru og tannlausir ; peir hafa 

 lauga tungu með slími dg sterkar klær. Með peim 

 brjóta peir gut á maurabú- og reka tunguna iun í 

 hulurnar ; festast pá maurarnir í sliminu , og verða 

 dýruuum að bráð. Allir tannleysingjar lifa í heitu 

 löndunum, pó einkum í Suður-Ameríku. 



Jórturdýi*. 



Jórturdýr hafa 2 — 4 tær klæddar horni (klaufir, 

 húfar) og engar framtennur i eiraskolti, heldur að eins 

 harða brjúskhnúta. Vigtennur vantar pau ílest, er 

 pví tannlaust bil inilli jaxla og fraratanua , eins og í 

 niigdýrura. Jpau júrtra, pað er að segja, tyggja 

 fæðuna tvisvar siunura ; er því magi peirra talsvert 

 uðruvisi byggAar en annara spendýra. Maginn skipt- 

 ist i fjögur hólf : v ö ra b, k e p p, 1 a k a og v i n s t u i'. 

 I fyrra skipti tyggur dýrið fæðuna illa, og fer hún fyrst 

 ofan í vönibina og þaðan í keppinn, og blotnar par. 

 J3á gengur húu aptur upp í raunninn, og tyggur dýr- 

 ið hana pegar á ný, er pá kallað, að dýrið j ó r t r i. 

 Jxgar fa'ðan er urðin þunn og tuggin í smátt, fer húu 



