75 



og mynda bæxli, sera líkist nokkuð stuttu og sterku 

 árarblaði ; sumir hvalir hafa lika bæxli á bakiiiu. 

 Skrokkuriun er gildastur um mii^juna, en mjórri fram 

 og aptur ; aj^tast er sporður, sem skiptist i tvennt, 

 og liygur lárétt; hann er svo sterkur, að hann skýtur 

 öllu dýrinu áfram í vatuinu, en bæxlin stu'a sundinu. 

 Undir hveljunni h'ggur kig a.f spiki, sem bæði gjörir 

 hvahna léttari í sjóuum og ver þá fyrir kulda. Sumir 

 hvahr hafa tennur, en aðrir eru tannlausir, og hafa 

 skíði 1 efra skoltiuum. 



TannJivalir hinir helztu hér við streudur eru : 

 hnýsur, marsvín, háhyrningar og andarnefjur ,• náhvalir 

 koma og hingað, en eiga þó einkum heima norður í 

 íshafi. J>eir hafa langa og suúna tönn fram úr hausn- 

 um, sera þykir mjög dýrmæt. AlHr pessir hvahr halda 

 sig vanalega í hópum, og eru minni vexti en skíðis- 

 hvahr, optast frá 18 — 30 fet, og hnýsur, sem eru hið 

 minusta hvalakyn, eru að eins 5 fet á lengd. 



B ú r h V a 1 u r er og tannhvalur. Hann hefir 

 fjarska stórt höfuð, og er fuU 80 fet að lengd; hann 

 er einkum í Indlandshafi og Kyrrahafi, en einnig 

 nokkuð í Atlantbhafí. Af búrhval fást 60 — 80 tunnur 

 lýsis og hvalsauki {sperniacet}, sem er hrein oHa, en 

 storknar í loptiuu ; er hún i rennum á hausnum og 

 eptir endilöugu bakinu. Tennurnar eru notaðar sem 

 filabein. 



Skíðishvalir eru stórvaxnir, hafa stórt höfuð og 

 vítt gin. Báðum megin í efra skoltinura er röð af 

 príhyrntum liornplutum (skíði, tálkn) ; eru opt 300 

 skíði i hvorri röð ; stytzta röndin suýr upp, og þar er 

 hím fest; lengst eru pau skiðm, sein i miðjunui eru, 



