86 



um, og sjngja ekki. Helztir peirra eru gaukar, spæt- 

 ur og páfagaukar. 



Gaukar hafa langa, mjóa og hvassa vængi. J>eir 

 verpa 1 hreiður annara fugla, og láta pá unga út eggj. 

 nm sínum. — Spœtur eru fullkomnastar aUra kliíur- 

 fugla. Jiær hafa beint og strent nef, fieygmyndað að 

 framan, og höggva með pví holur 1 tré og greinar. 

 Tungan er löng, og á henni fremst eru gaddar,er vita 

 aptur; skýtur fuglinn henni fram úr nefinu inn 1 hol- 

 urnar, og loðir pá allt við hana, sem lauslegt er. Með 

 stéhnu styðja pær sig, og spyrna 1 tré og greinar. — 

 Páfagaukar hafa stutta og gilda fætur, og bogið og digurt 

 nef. þeir hafa vöðvameiri tungu, en flestir aðrir fugl- 

 ar, eru hyggnir og skynugir, og nokkuð hkir öpum í 

 aðferð sinni. J>eir geta lært að tala einstök orð og 

 setningar, hlæja, syngja o. fl. Eru peir viða tamdir 

 til skemmtunar, en hið rjetta heimkynni peirra eru 

 heitulöndin. A dögum Alexanders mikla voru peir 

 tamdir á Indlandi, og seinna voru peir opt hafðir í 

 dýrindis búrum i Róm, og kenndar ýmsar Ustir. 



Diiíur. 



Dúfur hafa setfætur, og eru að pví leyti ólik- 

 ar öðrum fuglum, að nefið er mjög lint við rótina, en 

 hart að framan. Dúfur hafa verið fluttar hingað i 

 stöku kaupstaði og sjóporp, en pó heldur fáar. Er- 

 lendis eru pær algengir húsfuglar ; eru til yfir 200 

 tegundir af tömdum dúfum. Bréfdúfur eru tamd- 

 ar til pess, að bera bréf milli bæja og porpa. J>ær 

 hafa ótrúlega hart flug, og geta flogið 10 mílur á ein- 

 um klukkutíma. 



