89 



an miðfót, fiðurlausan upp fyrir hæl (vaðfætur). Flest- 

 ir eru fitjalausir, en nokkrir hafa blöðkur á tánura, 

 sera ekki eru reghilegar fitjar, en hjálpa pó fuglinura til 

 pess að fleyta sér áfram á vatni ; nokkrir vaðfuglar 

 hafa og fullkomnar sundfitjar. i^pturtáin er optast 

 stutt, og að eins snertir jörðina að framan. Lengd 

 fraratánna er optast í meðallagi, en pó kemur fyrir, 

 að sumir vaðfuglar hafa svo langa tá, að hún er lengri 

 en fughnn sjáifur, hjálpa pær til pess, að halda fugl- 

 inura uppi á for og fenjura. Allur fjöldi vaðfugla 

 heldur sig hjá vötnum og á votlendum stöðum, en pó 

 lifa ýrasir upp til fjalla og á eyðimörkum. Margir 

 eru farfuglar og fljúga flestir vel og surair ágætlega. 

 — Helztu íslenzkir vaðfuglar eru : 



Með stuttri apturtá : heiðlóur, tjaldar, stelkar, 

 spóar, hrossaqaiikar sendlingar og lóuþrœlar. 



Með stórri apturtá: keldusvín og fiskhegrar. 



Með blöðkur á tánum (blaðfitjaðir) : þórsJianar, 

 óðinshanar og hlesandir. 



Af útlendum vaðfuglura má nefna stork , íbis 

 og flaraíngó. 



Storkar eru háfættir með beinu og löngu nefi, og 

 hafa opt fagran og gljáandi lit. |jeir lifa víða, helzt 

 i vatnsríkum héruðura, en forðast fjöll og eyðimerkur. 

 Einkum eru froskar fæða peirra. 



Ibis hefir langt og íbjúgt nef, og fiðurlausan háls 

 og höfuð með svartri húð silkimjúkri. J>að er auðvelt, 

 að temja pá, og verða peir mjög fylgispakir við menn. 

 Ibis var haldinn rajög heilagur hjá Forn-Egiptum, og 

 var tilbeðinn. 



Flamingóar hafa hnébogið nef með tenntum röð- 



