91 



olíu, sem fuglarnir smyrja fjaðrirnar úr með nefinu; 

 fituna fá peir úr kirtli nokkrum ofan við stélið. 



Svo sera gefur að skilja, lifa sundfuglarnir mest á 

 sjó og vötnum, en minna á purru landi; enda eiga 

 margir peirra ákaflega illt með að sitja og ganga á 

 landi, pvi fæturnir eru opt svo langt hvor frá öðrum, 

 að fuglinn vagar til beggja hliða á ganginum , eða 

 peir eru svo aptarlega, að hann verður að sitja næst- 

 um lóðréttur, svo sem sefendur. 



Margir sundfuglar kafa furðu djúpt, og róa sig 

 með vængjunum áfram 1 vatninu, en aðrir kafa aldrei, 

 heldur að eins synda. Sumir eru ágætir flugfuglar og 

 margir farfuglar. 



J)ess má geta, að næstum allir sundíuglar lifa á 

 dýrafæðu, en að eins örfáir geta notað jurtafæðu. J>eir 

 lifa helzt í hópum, og auka mjög kyn sitt, pó eru 

 nokkrir, sem að eins verpa einu eggi. 



Hjer við strendur er fjöldi sundfugla af ýmsu 

 kyni; aðalflokkar peirra hinir helztu eru: 



1. Meðlöngumvængjum. 

 a. prífitjciðir. 



Skarjar eru dökkir að ht og haía nokkurs konar 

 sarp eða poka undir nefinu. 



h. Tvíútjaðir. 



Máfar hafa punnt og hnífmyndað nef, og langa 

 og breiða vængi. Aí peim flokki eru svartbakar 

 og skeglur. 



Kriur hafa litla íætur rauða, og beint og fram- 

 dregið nef, langa vængi og mjótt og hvasst stél, vana- 

 lega klofið. 



