93 



mikill hluti af pakfjöðrum rængjanna eru h?ítar að lit, 

 en vængirnir Ijósgrænir og gljáandi ; að öðru leyti er 

 liturinn mósvartur eða svartur. Augun eru rauðraórauð, 

 neíið grængult, og fæturnir grænleitir. Æðurin (koll- 

 an) er minni og grámórauð að lit. Æðarfuglar eiga 

 erfitt með að ganga á landi, en eru grunnsyndir og 

 kafa ágætlega. Er mælt, að þeir sæki stundum fæðu 

 til botns á 55 feta dýpi. Geta peir verið 6 mínútur 

 í kafi, en eru sjaldan lengur í einu en l'^ — 2 mínút- 

 ur undir yfirborði vatnsins. |>að er auðvelt að temja 

 æðaríugla, og gjöra pá svo gæfa, að pað megi taka pá 

 af eggjunum, og láta þá á pau aptur án pess, að peir 

 fljúgi burtu, eða styggist hið minnsta. 



Aðalheimkynni æðarfugla eru hin norðlægu lönd; 

 eru viða uot peirra mikil og arðsöra (egg og dúnn). 

 Vanalega verpa peir 6 — •8 eggjum, og annast æðurin 

 ein um pau, en blikiun flýgur burtu, eptir að æðurin 

 hefir orpið. Æðarvörp eru hér allvíða og töluvert arð- 

 söm. Er pað einkum nú á síðari árum, að menn hafa 

 lagt nokkra rækt við æðaifuglinn. Er hann friðaður 

 hér um allt land, og vwrðar sektum ef hann er drepinn. 



Alkit/uglar hafa enga apturtá og stutta vængi. 

 þeir lifa hvergi nema í norðlægum löndum. Af pess- 

 uni flokkieru: álkur, langvíur, teistur og lund- 

 ar. Geirfugl var af álkukyni ; hann er nú útdauður. 



Lömar hafa apturtá og eru ýmist heilfitjaðir eða 

 blaðtitjaðir. Af peim flokki eru: lómar, himbrimi, 

 s e f u u d u r og f 1 ó r g o ð a r. 



Af útlendum sundí'ughiai má nefna pelíkana 

 og mörgæsir. 



FeUkaiiar eru sama kyns og skarfur, en eru áhka 



