99 



u r, en tvísettir rbrjóstuggarog kviðuggar, 

 er svara til fram- og apturlimanna á spendýrunum. 

 Sporðurinn stendur lóðrétt í vatninu ; hjálpar hann 

 mest til pess að hreyfa fiskinn áfram í vatninu, en tví- 

 settu uggarnir halda jafnvægi hans. Flestir fiskar 

 hafa sundmaga, en hann er loptfyllt blaðra, er 

 liggur milli parma og hryggjar, og heldur fiskinum á 

 vissu dýpi. — Andanarfæri fiskanna eru tálkn- 

 i n. J>au sitja á tálknbogunum , og eru rauð að lit 

 raeðan fiskurinn er lifandi, en hvítna fljótt, þegar hann 

 er dauður , pví blóðið hverfur pá úr peim. Fiskar 

 anda á pann hátt, að opna raunninn, og hleypa sjón- 

 um eða vatninu um tálknin út í gegnum tálknopin. 

 Hefir pá loptið (súrefnið), sem ei- í vatninu, sumu á- 

 hrif á blóðið í tálknunum, eins og pegar spendýrin 

 soga loptið niður i lungun, n. 1. að breyta pvi i slag- 

 æðablóð. Margir fiskar eru mjög tenutir ; sitja tenn- 

 urnar ekki eiuasta í kjálkunum. heklur víðar i munn- 

 inum, og pað jafnvel á tunguuni sjálfri. Flestir fiskar 

 hfa af öðrum fiskum og ýmsum fleiri dýrum. J>eir 

 eru gráðugir, eta mikið, og hlifa ekki einu sinni sínu 

 eigiu kyui. — ■ Sumir fiskar hfa eingöngu i sjó, 

 aðrir í fersku vatni, en sumir í hvorttveggja, svo sem 

 laxar og silungar, er hfa annan tíma ársins í sjó en 

 hiun í ám og vOtnum. J>essar göngur fiskanna frá ein- 

 um stað til aunars orsakast ýmist af pví, að peir leita 

 sér að fæðu , eður að peir flytja sig á vissa staði til 

 pess að hryggna. 



Frjðsemi fiskanna er fjarskaleg ; síldin á 400,000 

 egg eða hrogn, styrjan 1,500,000, og nokkrar porsk- 

 tegundir margar raillíónir Margir fiskar gjóta helzt á 



