100 



sandrifjum út í sjónum eður upp við strendur. J^egaf 

 hryggnan hefir gotið, frjófgar karlfiskurinn brognin, 

 en eptir pað yfirgefa flestir fiskar pau algjörlega. J>ó 

 eru til fiskar, svo sem hornsilið, er gjörir peim eins 

 konar hreiður, og ver pau skemmdum og eyðileggingu. 



Fiskarnir eiga marga óvini, ekki einasta i sínum 

 eigin flokki, heldur og meðal raargra annarra dýra. 

 Spendýr sjávarins og ýmsir sundfuglar eta ógrynnin 

 öll af peim. J>ar að auki hafa mennirnir frá alda 

 öðli stundað fiskiveiðar; og engin dýraflokkur er mann- 

 kyninu að eins miklum notum, að undanskildum spen- 

 dýrunum. Margar pjóðir lifa næstum eingöngu á 

 fiskiveiðum. 



Sumir fiskar hafa ekki fuUkomna beinagrind^ held- 

 ur brjósk í stað beina að nokkru eður öllu leyti. Nefn- 

 ast peir eptir pví bæði beinfiskar og brjósk- 

 f i s k a r. 



Beinflskar. 



Marktili er langvaxinn, apturhluti bakuggans og 

 gotraufaruggans er margskiptur og sporðurinn klofinn- 

 Hanu lifir ekki hér við land, en er í Englandshafi og 

 viðar. Hann fer laugar ferðif, opt í fjarska miklum 

 turfum, og er veiddur mjög í net. — Sverðfiskur er 

 (3— 10 áhiir að lengd. Efri skolturinn er langur og 

 likist sverði að lögun. E,æðst hanu stundum á hvah. 

 og er mælt, að hann diepi pá með sverðinu. Hann er 

 enikuiu í Miðjurðarhafinu. — Flug/ishir, sem er á 

 btærö við síld, getur flogid, pví brjóstuggarnir eru ai- 

 nra'túrii-; ná peir næstum aptur að sporði. Hanu litir 

 i hiuuai heitu hufum; og stekkur opt upp úr sjonum. 



