102 



tegundir, með ýmsum nöfnum, og veiðast tiíluvert á 

 öngla. — ^orskar eru langvaxnir, smáhreistraðir með 

 prískii^tum bakugga og gotrauíarugga. |jeir halda sig 

 i stórhópum í sjónum, og eru mjög víða veiddir í At- 

 lantshafinu ; en mest eru pó fiskimið við New-Found- 

 laud (Nýfundnaland) við Ameríku, Lófót í Xoregi og 

 bér við ísland. Hér er porskaveiði hin langtum arð- 

 samasta fiskiveiði. Hefir hún verið stunduð meira eða 

 minna siðan um landnámstíð, mest á opnum bátum. 

 Meginhluti porsksins er veiddur á öngla og nokkuð í 

 net. Fjöldi fólks í sjávarsveitum lifir hér um bil 

 eingöngu á porskveiði. Er nú bæði harðfiskur og salt- 

 fiskur ein af aðalverzlunarvörum vor íslendinga. Auk 

 landsmanna sjálfra stunda Frakkar, Bnglendingar og 

 stundum fleiri pjóðir hér porskreiðar á piljuskipum, og 

 vinna á pví sum árin égrynni íjár. — ísa er lík hin- 

 um eiginlega porski, en er pó að jafnaði heldurminni; 

 við brjóstuggann er dökkur blettur. Isa er veidd hér 

 töluvert einkum á vissum tímum ársins , en hún 

 er jaínan 1 lægra verði en porskur. — Sáld er stór- 

 hreistruð og ekki ób'k laxi að sjá. Hún er hinn eini 

 fiskur, er hefir brjóstbein. Sildin heldur sig optast út 

 1 reginhafi, en kemur helzt á vissum tímum ársins í 

 stórum flokkum upp að ströndum og inn á firði og 

 víkur. Stundum eru síldartorfurnar margar mílur á 

 lengd, og geta verið svo péttar, að naumlega verði ró- 

 ið í gegnum pær, og má pá ausa peim upp með háf- 

 um og skjólum. Kópsíld og hafsíld er algeng 

 hér ; s a r d i n u r lifa i Miðjarðarhafinu ; pær eru 

 lagðar í loptheldar pjáturöskjur með oliu , og eru al- 

 geng verzlunarvara. Mest er sildarveiði stunduð við Bret* 



