104 



öllu leyti ; miinnurinn er neðan á höfðinu og sporðurinn 

 skásniðinn. Ekki eru peir eins fullkomnir að byggingu 

 eins og beiníiskarnir, og bafa ekki eiginlegt breistur, 

 heldur beinskildi (styrjur) eða beinkennda brodda eða 

 körtur (hákarlar). Tálknopin eru optast 5 — 7 á hvorri 

 hhð, og engin tálknlok nema á styrjum. 



Sfyrjiir hafa sömu tálknbyggingu og beinfiskarnir. 

 Eptir hkamanum ganga fimm beinskjaldaraðir ; munn- 

 urinn er tannlaus og framteygjanlegur. |>ær Hfa í 

 sjó, en ganga upp í ýmsar stórár, til pess að hryggna 

 (Yolga, Duná, Rín, Elben o. fl.). Fiskurinn er etinn, 

 og söltuð hrognin (kavíar) pykja góð fæða, og eru dýr 

 verzlunarvara ; úr sundmaganum er gjört líra {JmshJas). 

 Sumar styrjutegundir verða allt að 12 álnum á lengd, 

 en aðrar eru mikið minni. 



Hákarlar og Sköfnr hafa mörg tálknop en engin 

 tálknlok; munnurinn liggur um þvert neðan á höfðinu; 

 verður pví fiskurinn að hvolfa sér við, og snúa kviðn- 

 um upp, er hann ætlar að grípa eitthvað, sem er fyr- 

 ir oían hann í vatninu. Húðin er alsett hörðura 

 broddura og heitir skrápur. 



Hákarlar eru langvaxnir og sívalir með skásporði 

 og synda ágætleg. J>eir eru gráðugir og grimrair rán- 

 fiskar, surair hafa svo hvassar tennur og sterkar, að 

 peir geta stýft sundur raann ura pvert. — skötur eru 

 punnar og flatvaxnar , með stórum brjóstuggum og 

 löngum hala; tálknopin eru að neðan, augun að ofan. 

 — Sagarfiskiir telst með skötura. Hann hefir langa 

 beintrjónu raeð hvössum tönnum báðum megin. Lifir 

 einkum i Miðjarðarhafinu. 



Hákarlaveiði er stunduð her töluvertj eiukum við 



