105 



Eyjafjörð og á Yestfjörðum, og er opt all arðsöm. Helzt 

 er pað lifrin, er menn sækjast eptir, pví lýsi úr henni 

 er góð verzlunavvara, og var. áður en steinolía fluttist 

 bingað, meginljósmatur í mörgum sveitura. Fiskurinn 

 er og etinn, en er fyrst kasaður og síðan purkaður. 

 Nýr er hann lítt ætur eða jafnvel banvænn. • — Sköt- 

 ur veiðast hér nokkuð á sumum stöðum, en litla pýð- 

 ingu hefir sú fiskiveiði fyrir oss. 



Undir þá dýraflokka, sem hér faraá 

 eptir, heyra einungis beinlaus dýr. 



11. Liðdýr. 



Liðdýr hafa enga beinagrind ; bolurinn og fæturn- 

 ir eru liðaðir, og aðalhluti taugakerfisins liggur eptir 

 kviðnum endilöngum. Mörg eru hulin harðri húð, er 

 hefir líka pýðingu eins og bf^inin fyrir hryggdýrin, að 

 pví leyti, áð vöðvarnir eru festir við hana að innan. 

 I stað heila og mænu hafa liðdýrin taugahnút í höfð- 

 inu og tvöfaldan taugastreng, er liggur aptur eptir 

 kviðnum ; er hann sameinaður á vissum stöðum með 

 taugahnútum. Blóðið er kalt í flestum og litarlaust. 

 Liðdýrin skiptast i skorkvikindi, kongulær, fjölfætinga 

 og krabba. 



Skorkvikiiifii. 



Skorkvikindi hafa 6 fætur, prjá hvorum megin, 

 og t a k a m y n d b r e y t i n g u m, 



