106 



Sérhvert skorkvikindi hefir prískiptaii likama, 

 höfuð, brjósthlut ogbakhlut, er glögglega grein- 

 ist hvað frá öðru. Hver hluti er samsettur af hringum. 

 í höíðinu er að eins einn hringur ; á pvi er s o g- 

 m u n n u r eða bitmunnur, eptir pvi á hverju 

 dýrin lifa, tvær f á 1 m s t e n g u r og tvö óhreyfanleg 

 augu. J>au eru með fjulda mörgum sexhliðuðum 

 flötum, en hver flötur er raunar sérstakt auga, er öll 

 hafa eina sameiginlega sjóntaug. Brjósthlutinn 

 er samsettur af premur hringum. A honum sitja all- 

 ir fæturnir , tveir á hverjum hring, og að ofan tveir 

 eða fjórir vængir ; sum skorkvikindi eru pó vængja- 

 laus, svo seiQ. flær og lýs. Bakhlutinn er sam- 

 settur af mörgum hringum; á honum eru hvorki fæt- 

 ur né vængir, en opt er aptast á honum sérstakt verk- 

 færi , svo sem eiturbroddurinn á býflugunum ; sum 

 hafa par einskonar töng o. s. frv. A brjósthlutanum 

 og apturhlutanum eru a n d h o 1 u r, er loptið sogast inn 

 um; gengur pað út um allanlikaman eptir andrenn- 

 um, og hefir áhrif á blóðið. 



Flest skorkvikindi auka kyn sitt með eggjum, og 

 taka miklum m y n d b r e y t i n g u m frá byrjun. ^eg- 

 ar myndbreytingin er f u 1 1 k o m i n, sem kallað er, 

 myndast fyrst maðkur úr egginu, er mjög hkist ormi. 

 Maðkurinn er gráðugur, etur mikið og skiptir opt um 

 húð. Við síðustu húðskiptin tekur hann á sig hér um 

 bil fullkomna mynd, en etur ekki og hreyfir sig næstum 

 ekkert. í pessu ástandi kallast dýrið „piipa". J>egar 

 pað loksins skríður út úr púpuhíðinu , er pað full- 

 komið skorkvikindi. í>egar myndbreytingin er ó f u 1 1- 



