114 



lausir; taugakerfið er líkt og liðdýranna ; raargir hafa 

 skynjanarfæri, en pó ekki allir. Engir hafa verulega 

 útlimi, en á mörgum eru ófullkomnir fætur eða hursta- 

 settar vörtur á hverjum lið. J>eir sem eru pannig 

 skapaðir, eru kallaðir hurstaormar. J>eir lifa flestir 

 i sjó , og er mesta mergð af peim kringum strendur 

 Islands. Einna algengastir hér við land eru peir orm- 

 ar. sem kallast raaðkamæður. f»eir eru langir 

 og mjóir. samsettir af fjarska mörgum liðum og bursta- 

 settar vörtur á hverjum lið. F 1 æ ð a r m ú s er sjald- 

 gæfari; hún er stutt og digur, og slær á hana blá- 

 grænum Ht; út úr henni eru lamgir burstar með gulls- 

 lit. Sumir af ormura þessum hafa utan um sig kalk- 

 pípu. Eitt kyn })eirra (sinrorhis) lifir á |)angblöðura; 

 er skelin hringmynduð eins og smáar. hvítar agnir á 

 paranum. Undir burstorma telst f j ö r u ra a ð k u r ; 

 hann er viða hafður til beitu ; lifir i leirfjörum, og 

 grefur sig niður. og sjást smáir leirhringir ]iar , sera 

 peir Hggja undir. J>eir gefa frá sér gulan vukva, peg- 

 ar á peira er tekið. A n a ra a ð k a r lifa á landi i- 

 rakri ranldu. Á peira eru burstarnir svo sraáir, að 

 peir verða ekki séðir með berura augum, en pað má 

 finna til ]ieirra, ef um pk er preifað. 



Blóðmr/ur tfljast undir ormaflokkinn. |>ær hafa 

 sogflögur á aptasta Hðnura. þegar pær skríða, draga 

 pær sig sundur og saman, og festa sig til skiptis mcð 

 munninnra og sogflögunni. En pær synda á pann hátt, 

 að bfiyL'ja likamanu upp og niður , og slettast svo til í 

 vatninu. Blóðsuga sú, sera notuð er til lækninga, hefir 

 svo hví\í?s;ir tennur í munni, að hún bítur gat á hör- 

 und m.iuna, og sýgur lilóð út ura pað. Læknar nota 



