115 



J)ær, pegar peir vilja draga blóð eða vessa frá ein- 

 hverjum hluta hkamans, til pess að minnka bólgu, eða 

 annað pvi um Ukt. 



Iðraormar draga nafn sitt af pví, að peir lifa í 

 iðrum manna eður ýmsra dýra. |>eir eru jafnan hvít- 

 ir að ht og angnalausir eins og öll dýr, er eingöngu 

 hfa í myrkri. Menn pekkja mesta urmul af iðraorm- 

 um ýmiss konar; hvert hryggdýr hefir sína tegund 

 eða tegundir. I manninum einum hafa fundizt yfir 

 30 tegundir ; raargar hættulegar. Iðraormar taka 

 raerkilegum myndbreytingum, og lifa ekki alla æfi sína 

 i sama dýri, heldur fara úr einu í annað, pví eðli 

 sumra er svo varið, ai peir geta ekki án pess náð 

 fullum proska. 



Spólormur verður eins stór eins og ánamaðk- 

 ur, og hefir mörg hundrnð tennur í munninum. — 

 K á 1 g u r er langtum minni. Báðir pessir ormar lifa 

 í iðrum manna. — T r í k i n a r hfa og í pörmum 

 manna og svina; paðan fara ungarnir út i vöðvana og 

 valda miklum prautum. Ef menn eta svínakjöt raeð 

 tríkínum, proskast peir í raanni, og geta valdið dauða. 

 — Bandormar líkjast hvitum , mjóum böndum 

 með pvergárum. J>eir hafa hvorki munn né maga., 

 heldur sjúga næringuna inn ilíkamann allan. Lík- 

 aminn virðist að vera samsettur af mörgum Hðum, en 

 er raunar samanhangandikeðja af raörgum einstakHng- 

 um, pvi hver hður er sérstakt dýr. Fremsti hðurinn 

 kallast h ö f u ð, Festir pað sig í pörmum dýra og 

 manna með mörgum sogskálum og krókum. Síðan 

 vex út úr pvi hður eptir hð, pannig, að hinn yngsti 

 er jaínan næstur höfðinu, en aptast peir elztu. J>essi 



