116 



^Ölgun heldur áfram meðan höfuðið heldur h'fskraptJ 

 sinum. Smátt og smátt fyllast öptustu hðirnir eða 

 dýriu með eggjum , losna frá og flytjast hurtu úr 

 pörmunum. Komist nú eggin í einhverjar vissar dýra- 

 tegundir, svo sem m ý s, s a u ð i eða s v í n, pá prosk- 

 ast pau par, og flytja sig á einhvern sérstakan stað í 

 hkama dýrsins, festa sig og verða að hinum svo 

 nefnda b 1 ö ð r u o r m i, sem er eins konar blaðra með 

 einu eða mörgum bandormshöfðum. Blöðru- 

 ormuriun þroskast síðan ekki meira, nema svo vih til, 

 að hann komist í parma peirra dýra, sera bandormar 

 hfa í, en vih svo til , pá verður hvert bandormshöfuð, 

 sem á blöðruorminum er , að fuhkomnum bandormi. 

 Suhiruir í heila kinda, sem valda hinni hættulegu höf- 

 uðsótt, eru blöðruormar með mörgum bandormshöfðum. 

 Ef hundar eta suh, verður hann að bandormi i pörm- 

 um peirra, proskast par og getur af sér egg, sem síð- 

 an geta komist inn í menn pegar hundar eru látnir 

 sleikja matarílát, og pau eigi þvegin nægilega á eptir. 

 Einn blöðruormur hfir i músarhfrinni , er verður að 

 bandormi í purmum kattarins. í svínsfleski er blöðru- 

 ormur {Tinte) með einu bandormshufðij er verður að 

 bandormi í manninum. 



IV. Liiidýr. 



Lindýr hafa linan líkraa hðalausan. Utan um 

 pau er mjúkur húðpoki ; opt síast út úr honum kalk, 

 er myndar fasta skei, sem hylur dýrið að miklu eður 

 öllu leyti, og verndar fyrir ýmsura ytri áhrifum. Skelj- 

 arnar eru með ýrasri lögun, og margar uudur fagrar 



