117 



að lit og lagí. Ekkerfc lindýr hefir verulega fætur. 

 Taugakerfið eru taugahnútar og taugapræðir , ei* 

 li gja á víð og dreif ura líkaraann. Mörg hafa skynj- 

 anarfæri, og sum nokkuð fullkomin. Blóðið er kalt og 

 iitarlaust, 



Menn hafa mikil not af ýmsum lindýrum; sura em 

 höfð i beitu og sum til manneldis (ostrur, kræklingur 

 o. íl.). Skeljarnar eru til skrauts og annara nota; úr 

 þeira má og brenna kalk; í sumum myndast dýrindis 

 perlur. Sura lindýr hafa haft mikla pýðingu fyrir 

 myndun jarðarinnar. Heil jarðlög eru einungis mynd- 

 uð af skeljura lindýra, sem hafa dáið út á mararbotni, 

 og skeljalögunum hlaðið hverju ofan á annað. Opt 

 finnast nú pessi lög hátt upp í fjöllum, pvi sjávar- 

 botninn hefir hafizt eptir að pau myaduðust. Af pess- 

 um skeljum geta jarðfræðingarnir séð aldurshlutfall 

 jarðlaganna i kring, er þeir vita hver lindýr voru al- 

 gengust á pessu og pessu tímabili , og raargt íleira 

 upplýsa pau i pá stefnu. Nú eru mörg lindýr útdauð, 

 sem áður lifðu. 



Lindýrunum m.á skipta i smokkfiska, snígla og 

 kufunga, skelfiska og geisladýr. 



SmokkfisíikaF. 



Smokkfiskar hafa greinilegt höfuð og griparma 

 kringum munninn; peir lifa i sjó og eru gráðug rán- 

 dýr. Sumir eru margar álnir á lengd ; skrokkurinn á 

 sumum, er hafa rekið hér á land, hefir verið eins og 

 á nauti, en flestir eru heldur smávaxnir. Bráð sína 

 taka peir með gripörmunura , en á peim eru margar 

 sogskálar, er halda bráðinni fastri; í munninum eru 



