119 



doppur. — Postulínsbobbi er i binum heitu 

 höfum. Úr skeljunum eru gjörð tóbaksílát. Nokkrar 

 smávaxnar tegundir ganga í stað peninga millum manna 

 í Afríku og viðar. — Olbogaskeljar teljast 

 undir kufungaflokkinn. 



Skelfi'ikap. 



J>eir hafa ekkert eiginlegt höfuð, en pó bæði augu og 

 heyrnarfæri; peir eru huldir tveimur skeljum, er bæði 

 geta legið saman og lokizt upp. MiUi peirra eru e i n n 

 eða t V e i r vöðvar, er halda peim saman. Eptri rönd 

 skeljanna er nokkurs konar hjörur , og par er eins 

 konar teygjuband , sem hkur skeljunum upp, pegar 

 dýrið hnar á vöðvunum að innan. Skelfiskar synda 

 ekki, en mjaka sér áfram 1 botninum. Sumir sjíinna 

 sig fasta við steina og aðra líkami, t. d. kræklingur- 

 inn. Flestir skelíiskar lifa í sjó , einstöku i fersku 

 vatni. — Hér við strendur eru ýmiss konar skelfiskar, 

 par á meðal : gimburskeljar, kúskeljar, 

 báruskeljar, hörpudiskar, öður og 

 kræklingur. Kræklingur pykir ágæt fæða, en er 

 litt notaður hér á pann hátt , en töluvert í beitu á 

 Suðurlandi. 



Af útlendum skeljum má nefua ostrur, sem halda 

 sig i stórum hópum á grynningum , helzt fram með 

 ströndum, en nauralega par, sem dýpra er en 20 faðm- 

 ar; flestar sitja fastar. |)ær eru mjög hafðar til mann- 

 eldis og víða veiddar. — Perluskeljar eiga einkum 

 heima i Indlandshafi við suðurströnd Asíu, og nokk- 

 uð við Ameriku. Innan i peim myndast hinar dýr- 

 mætu perliir, ^QJU VÍð.^ eru kunnar að fornu og nýju. 



