121 



ið aptur inn pegar pau vilja. Að ofanverðu á dýrun- 

 um er hinn svo nefndi ,,MadrepordqnJV^ ; innumhann , 

 fer vatnið, og gengur 1 sérstökum rennum út um allan 

 líkamann, og penur út sogfæturna. 



MargliUiir hafa linan, slepjaðan og opt gagnsæjan 

 likama. Hinar vanalegu marglittur líkjast skál eða 

 klukku á hvolfi, og synda svo að pær draga skálina 

 sundur og saman til skiptis. Munnholið er að neðan 

 á miðju dýrsins; kringum það sitja fjórir griparmar, 

 og niður frá skálarröndinni hringinn í kring hanga 

 péttsettir gripangar líkt og kögur. Marglittur hafa 

 engin veruleg innýfli, heldur fer meltingin fram 1 einu 

 hólfi, og paðan gengur næringarvökvinn beinh'nis út í 

 líkamann. A flestum marglittum eru mjögsmá sviða- 

 hár fjaðurmögnuð, er Hggja hringvafin innan í eins 

 konar pokura. Ef menn snerta pá, sprynga peir og 

 hárin skjótast út, og stingast í hörundið. Veldur pað 

 miklum sviða, pví eitur er í hárunum. 



Marglittur auka kyn sitt með eggjum. og eru 

 merkilegar fyrir myndbreytingar sínar. Ur hverju 

 eggi myndast ofurlítill ungi, sem hreyfir sig áfram í 

 sjónum með bifhárum, Eptir skeramri eða lengri 

 tíma setjast pessi smáu dýr að, og festa sig við steina, 

 plöntur eður aðra fasta líkami í sjónum. Sá endinn 

 sem laus er og upp veit, tekur pá að proskast og 

 myndast par bæði raunnhol og griparmar. Um sama 

 leyti vottar fyrir innskurðum með jöfnu milUbili á öUu 

 dýrinu, og að lokum skiptist pað allt sundur í margar 

 marglittur, er liggja hver ofnn á annari, pannig að 

 munnholið og griparmarnir vita upp. J>egar hin efsta 

 er fullproskuð, losnar hún frá, hvolfir sér við, og syndk 



