126 



Aðalstarf rótarinnar er pað. að draga næringar* 

 vbkvann úr peim hlutum, sem pær vaxa í, og að festa 

 jurtirnar, Flestar rætur vaxa í mold; pó eru til jurt- 

 ir, er skjóta rótum sínum inn i aðrar plöntur og sjúga 

 tiæringarvökva úr peim ; eru pær kallaðar s n í k j u- 

 j u r t i r. Einstöku jurtir senda rætur sinar niður í 

 vatn, án pess að festa pær við nokkurn annan likama. 



Sumum jurtum er svo varið. að ef tekinn er part* 

 ur af grein eða stöngli og stungið niður i jörðina, pá 

 skýtur hann rótum og ný planta vex upp af honum 

 (víðir), Enn pá merkilegri eru pó sum tré, sem vaxa 

 i heitu löndunum, t, a. m. fíkjutré nokkurt, sem vex 

 á Índlandi. Niður úr greinunum. sem liggja hér um 

 bil lárétt, vaxa loptrætur, halda pær áfram að 

 lengjast unz pær ná jörðunni og festa sig par. Úr 

 hverri rót verður nýr trjástofn, er aptur skýtur nýjum 

 loptrótum til jarðar. |>annig getur fíkjutrjáaskógur 

 verið allur samanhangandi, og rayndaður af að eins 

 einu frumtré. 



St'ónguUin n* 

 vex i öfuga átt við rótina, og ber greinar og blöð. 

 Optast er hann sívalur en pó stundum strendur (fer- 

 strendur, prístrendur o. s. frv.). Staða hans er opt 

 mjög ýmisleg, en ílestar jurtir hafa pó uppréttan stöng- 

 ul. Liggi hann með jörðunni, en pó alveg laus, kall- 

 ast hann 1 i g g j a n d i ; en skjóti hann niður smáum 

 heptirótum, er haun s k r i ð a n d i. V a f n i n g s- 

 jurtir vefja stönglinum um aðra líkami (humall). 

 og k 1 i f u r p 1 ö n t u r hafa sérstök færi til pess að 



*) Stöngul læt eg tákna bæði jurtaleggi og trjástofna. 



