127 



festa sig við jurtir og annað, sem í kringum ]3ær ef 

 (vínviður). Sumar jurtir hafa smáa vafningspræði (um- 

 raynduð smáblöð), sem vefja sig um aðra líkami (um- 

 feðmingsgras, baunagras). 



Stönglarnir eru ýmist j urtakenndir eða 

 t r j á k e n n d i r. Hinir fyrnefndu eru optast linir, 

 safamiklir og grænir, og lifa að eins skamma stund; en 

 hinir eru harðir og varanlegir, og sumir geta lifað 

 mörg hundruð eða púsundir ára. Allar eins árs jurt- 

 ir hafa jurtakenndan stöngul, sem visnar á hverju ári. 

 Aptur á móti hafa pær margar eins konar stöngul 

 neðanjarðar (Mellemstok), sem heldur lífskrapti sinum 

 ár eptir ár, og upp af honum vaxa jafnan nýjar jurt- 

 ir, pótt hinar eldri deyi. ^essi stöngull líkist mjög 

 rót, en hefir pó hreisturmynduð blöð og brum; hann 

 stendur ýraist uppréttur eða liggur flatur í moldinni, 

 og er festur niður raeð heptirótum. Laukur er 

 eins konar stuttur neðanjarðarstönguU raeð safamikl- 

 um og péttum blöðum, og kartöplur eru hnúðmyndað- 

 ir stöngulhlutar, sem vaxa niður 1 jörðinni. 



B l 'ó ðin 

 sitja á stönghnum og greinunum, og eru optast græn 

 að lit. |)au eru pað, sem einkum gefa jarðargróðrin- 

 um hið einkennilega og fagra útUt hans. Blöðin eru 

 prenns konar, fræblöð, rótarblöð og stöngulblöð. 



F r æ b 1 ö ð i n eru hin fyrstu blöð hverrar jurt- 

 ar. og eru optast eitt eða tvö. f>au eru pegar mynd- 

 uð i fræi hverrar jurtar og hggja utan um kímspir- 

 una, sera seinna verður bæði að stöngli og rót. Fræ- 

 blöðin eru opt alls ólík öðrum blöðum jurtanna að út- 

 hti, og eiga jafnan skamman aldur, pvi starf peirra 



