130 



sem enda með einu smáblaði, eru nefnd ójaínugg- 

 u ð, en endi pau með tveimur, pá jafnugguð. 



Staða blaðanna er mjög ýmiss konar. Yaxi tvö 

 blöð á sömu bæð, sitt á bvorri blið stöngulsins, kall- 

 ast pau mótsett, en bringsett eða kranssett, 

 pegar pau eru íieiri en tvö á sörau bæð. Siti blöðin 

 cll á mismunandi bæð, eru pau kölluð dreifð. Sá 

 hluti stöngulsins, sem er á milli tveggja blaða eða 

 blaðkransa, beitir s t ö n g u 1 b 1 u t i, en kverkin á 

 milli blaðs og stönguls er kölluð b 1 a ð b o r n. 



Blómið 

 situr vanalega á stuttum eða löngum legg, sem kallast 

 pá b 1 ó m 1 e g g ur ; vanti baun, er pað sitjandi. Sá 

 hluti leggsins. sem blómið er fast á, beitir á v a x t a- 

 botn, og er bann ýmislega lagaður, k o 1 1 ó 1 1 u r^ 

 f 1 a t u r, k e i 1 u ra y n d a ð u r, s k á 1 m y n d a ð u r^ 

 0. s. írv. Fullkomið blóra myndast aí fjórum aðalpört- 

 um: bikar, krónu, duptberum og duptvegum. 



Bikarinn er yztur, og er vanalega grænn að 

 ht, en getur pó baft aðra Hti, einkum pegar krónuna 

 vantar. 



Krónan er næst fyrir innan bikarinn, og er bún 

 optast öðruvvisi lit en græn, svo sem gul, rauð, blá 

 eða bvít ; er bún bið mesta skraut margra jnrta. í 

 mÖrgum krónum eru ýras ilraandi efni. og i sumura 

 eru kirtlar, sem gefa frá ser bunangsvökva. Skiptist 

 krónan sunduri mörg bluð, kallast búu lausblöðuð ; 

 en sé pau samföst, pá er bún nefnd samvaxin eða 

 heil. En bún geturbka verið tennt, innskorin 

 0. s. írv. fíið sama er og um bikarinn. Neðsti blut- 

 inn á krónublaði beitir nögl, efri blutinn plata. 



