133 



pví vísu, að bikarblöðin eru jafnmörg og eins dupt- 

 berarnir, eður að tala peirra er svo, að hún er deili- 

 leg raeð sömu tölu. Blómunum er vanalega svo var- 

 ið, að tölunni á hinum einstöku líffærura má skipta 

 með 3, 4 eða 5. 



Á snmura jurtura vaxa blómin út til hliðanna, en 

 á öðrum efst á stönglinum. Stundum eru pau dreifð, 

 en optast sitja pau þó eptir einhverri vissri reglu, og 

 pá vanalega efst á stönglinura. Mörg blóm, sem sitja 

 rajög nálægt hvert öðru, kalla raenn blómsafn eða 

 blórastöðu og eru pessi hin helztu: 



1. Ax er pannig lagað, að mörg blóm standa 

 pétt saman upp eptir löngum blómlegg, og eru öll 

 sitjandi (götubrá). Sé axið mjög stutt, er pað kallað 

 höfuð (smári). 



2. K 1 a s i er líkur axi, nema hvað blómin sitja 

 á dálitlura leggjura öUum jafnlöngum, sera ganga út 

 úr aðalstöngh'num hver fyrir ofan annan. Hálfskýla 

 er eins konar ax, en leggirnir, sem blómin sitja á, eru 

 lengstir neðst en pvi styttri sem ofar dregur, svo öU 

 blómin standa hér um bil jafn hátt (reynir).j 



3. S k ý 1 a heitir blómsafnið pegar öll blómin sitja 

 á jafnlöngura leggjum, sem allir ganga út frá sama 

 depli. Skiptist aptur hver leggur sundur í marga 

 smærri leggi, sem bera blórain, pá er skýlan tvöföld 

 (hvönn, kúmen). Við upptök blómlcggjanna eru opt- 

 ast pakblöð (reifar). 



4. K a r f a er pað, pegar allt blómsafnið er á 

 sömu hæð, blómin öll sitjandi, og eru svo pétt, að pau 

 líta út sem eitt blóm væri (fífill, baldursbrá). 



5. 8 k ú f u r er pað blórosafn kallað, sem syo er 



