166 



á öðrnm einungis sum, og hin eru pá eÍDkynjnð eða 

 kynlaus. J>essi ætt er hin fjölskrúðugasta af öllum 

 jurtaættum. Mun láta nærri að 7>e- hluti af öllum 

 blómjurtum heyri par undir. flér vaxa allmargar teg- 

 undir, en pó að tiltölu fáar móti pví, sem er í mörg- 

 um öðrum löndiua. Heitu lönd tempraðabeltisins eru 

 einkura heimkynni peirra. 



Ollum körfublómum er skipt í 4 aðalfllokka: 



1. Fíflaflokkurinn. 

 Krónurnar inngumyndaðar , tvihynjaðar , opt gidar 



jurtirnar með hvítum mjolkursafa. 

 Pifill {Taraxacum qfficinalé). Blöðin sepótt, 

 öU við rótina. StönguUinn holur blaðlaus. Fífilhnu 

 beitir Jbifukolla, pegar krónurnar eru fallnar burtu. 

 — Ljónstönn {Leontodon autmnnalis). StönguU- 

 inn greinóttur ; krónurnar rauðleitar að utan — 

 Undafífill {Hieracium). Blöðin heilrönduð eða 

 tennt, opt loðin. Hér vaxa 5 — 6 tegundir af pessa 

 kyni, allar með gulum krónum. 



2. í>istlaflokkurinn. 

 Krönurnar jnpumyndaðar ; körfuþakið með hroddum, 



l^istill {Cirsium arvense). Tvibýlisjurt. Stöng- 

 ulUnn og blöðin broddtenut; blómin rauðleit; karfan 

 nærri kúlumynduð. Sjaldgæfur á íslandi. 



3. Malurtaflokknrinn. 

 Krömirnar \npU' eða þráðmyndaðar. 



Brandbikar {Senecio vulgaris). Kjónurnar 

 litlar, gular ; körfupakblöðin græn , svört i brodd- 

 inn. Sjaldgæfur. — Af eilifðarblómi {Gnaphali- 

 itm) vaxa hér 3 tegundir (fjandafæla, grájurt, grá- 

 muUa), 



