174 



gros rsektuS í megin'þorra menntaðra landa, emkútti 

 alls konar korntegundir. 



Grastegundir pær. sem hér vaxa, eru flestarhinar 

 beztu fóðurjurtir. sem vér höfum. En ekki verða pær 

 neinar notaðar til manneldis nema raelur {Elynms 

 arenarius). Fræið af honum hafa Skaptfellingar surair 

 í brauð. ^ykir pað allgott, en pó mun það heldur 

 hveitislítið. Melur er hávaxið gras, blágrár að lit, með 

 ákaflega löngum og samflæktum rótartægjum. Vex 

 hann víða i roksandi, og gjörir par raikið gagn raeð 

 ■þvi að binda saraan sandinn. Myndast par optast 

 háar púfur, sem melurinn vex, pví vindurinn rifur upp 

 sandinn í kringura meltoppana. en einungis stendur 

 eptir pað, sem ræturnar halda. Rótartægjurnar eru viða 

 hafðar i dýnur undir klyfsöðla og stráin og blöðin eru 

 gott fóður fyrir fénað. 



Helztu grasakyn, sem hér gróa auk melsins, eruí 

 Y ey Y gr ?ls {Anflioxanhwi) , rcfshali (AJopecHriis)y 

 rottuhaii (Phleum), reyr {Calanmgrostis), hvín- 

 gras (Agrostis), punthali (Aira), sveifgras (Poa) 

 og vingull (Festiica). 



Af útlöndum grösum eru raerkastar hinar algengu 

 kornplöntur. Sikurreyr og barabusreyr telst og und- 

 ir grasættina. 



Hrísgrjónaplantan (Oryza safiva) vex eink* 

 'um í suðurhluta Asíu, en er samt ræktuð á mörgum 

 öðrum stöðum, par sem hitinn er nægur og deigur 

 jarðvegur, svo sem á Ungverjalandi og í Pódahium á 

 ítalíu. Hrisgrjón eru auðug af mjölefni og eru pví 

 mjög nærandi ; enda eru pau megin fæða sumra pjóða, 

 svo sem Kínveija og Indverja. Sikurreyr {Sao 



