183 



miiscarius), með rauðum hatti og hvítum blettum, er 

 notaður í Síberíu i stað áfengra drykkja. — Eld- 

 sveppur, sem vex á gömlum bækistofuum, er hafður 

 til þess að stöðva blóðrás. Se hann vættur í saltpétri 

 uppleystum og siðan purkaður, má hafa hann til eld- 

 kveikju tundurs. — Ymsar gorkúlutegundir eru 

 hér mjög algengar, einkum á gömlum haugum. — 

 Mygla, sem sezt á viði i rökum húsum, bækur, mat- 

 væli og margt fleira, tilheyrir pessum flokki. 



§ikófír* (Lichenes) eru mjög margvíslega lagað- 

 ar. Sumar líkjast greinóttum runnum, aðrar eru blað- 

 myndaðar, festar niður með bindipráðum, og hinar allra 

 ófullkomnustu líta út eins og smágjört dust. Skófir 

 vaxa ýmist beinlínis á jörðinni eður á trjám, steinum 

 og öðru pess konar. Hér á landi eru þær algengast- 

 ar á klettum og einkum á hraunsteinum. Vanalega 

 eru skófir kallaðar mosar í daglegu tali, enda pótt 

 pær sé alls ólíkar jurtum peim, sem svo heita að réttu 

 nafni. Skófir fá næringu sína mest úr loptinu um- 

 hverfis. 



Engin lönd eru jafn auðug af pessum jurtum eins 

 og köldu löndin í samanburði við annan jarðargróð- 

 ur. Upp við jökla og í nyrztu löndum, par sem eng- 

 ar aðrar jurtir próast fyrir ís og kulda, vaxa pær opt 

 ágætlega, og pekja viða steina, kletta og stóra land- 

 fláka. Margar tegundir eru nytsamar, t. a. m. 



*) J>essar jurtir mætti nefna pangsveppi af J^ 

 peirri ástæðu, að margir grasafræðingar eru nú 'f 

 á peirri skoðun að pær sé samsettar bæði af 

 pasgig- og svepphvolfum. 



