219 



að öðru leyti er mönnum mjög ókunnugt um innri 

 hluta jarðarinnar. 



J>ó jörðin sé nú köld og föst að utan, en einung- 

 is bráðin að innan, pykjast menn pess pó fuUvissir, að 

 hún hafi eitt sinn öll verið fljótandi sökum hita. En 

 pað er eðli sérhvers hlutar að kólna, ef hann gefur 

 stöðugt frá sér hita, en fær ekki jaínótt hita frá öðr- 

 um hlutum eða nýtt eldsneyti. til pess að halda hon- 

 um við. ^annig var um jörðina; hún gaf stöðugt frá 

 sér hita út 1 hinn kalda geim umhverfis, og kólnaði 

 pvi smátt og smátt og péttist; efnin runnu saman að 

 utan, og utnn um eldkjarnann, ef svo mætti að orði 

 kveða, myndaðist föst skorpa. 



Að jörðin hafi eitt sinn verið öU fijótandi má með- 

 al annars ráða af pvi, að eðhspyngd jarðarinnar aUr- 

 ar er mikið meiri en eína peirra. sem í yfirborðinu 

 eru. Meðalpyngd aUra bergtegunda, sem eru 1 jarð- 

 skorpunni, má telja 2,5, en meðalpyngd alls yfirborðs- 

 ins, lands og sjávar, er varla 1,6. Aptur á móti er 

 eðlispyngd allrar jarðarinnar hér uin bil 5,6. Innan 

 í henni hljóta pví að vera mikið pyngri efni að tiltölu, 

 Er pað líka eðlilegt, pvi á meðan hún var fljótandi, 

 haía pyngstu efnin, eptir pyngdarlögum alka hluta, 

 dregizt inn að miðdepli hennar, en lettari efnin orð- 

 ið utar. 



Fyrst var jarðskorpan mjög punn og rifnaði sí og 

 æ, og upp um glufarnar vall hrauneðja að neðan og 

 myndaði bungur, hæðir og fjöU ; sumstaðar lyptist hún 

 og seig á öðrum stöðum. Hina fyrstu skorpu jarðar- 

 innar hafa menn kallað fr umfjöU, eða frummynd- 

 un. og má telja frumfjöUin undirlag allra hinna siðaíi 



