TRACTATUS DE REFRACT. ET TELESC. LIBER I. 1653. 



23 



tum DS : Et linea DA minor quam DS. Ideoque fi centre D intervalle DS, 

 circiimferencia defcribatur, ea fecabit reélam AF. Secet in F, et jungatur 

 CF, itemqiie DF, qiise producatur verfiis L. Quoniam igitur differentia qua- 

 dratoriim TA, AD eft ad quadr. AD ut différencia quadratorum CA, AD ad 

 quadracum DS vel DF; erit, componendo, quadracum TA ad quadr. AD ut 

 différencia quadratorum CA, AD una cum quadraco DF ad quadracum DF. Efl 



aucem différencia quadracorum CA, 



dupio rectangulo CD A, addita qua- 

 drato DF aequalis quadrato CF. 

 Ergo ficuc quadr. TA ad quadr. 

 AD, ica quadr. CF ad quadr. DF. 

 Ec linea CF ad DF uc TA ad AD. 

 Eft aucem racio TA ad AD ea quae 

 refradlionis. Ergo in criangulo CFD 

 habec iatus CF ad FD proporcionem 

 refraétionis; ac proinde candem quo- 

 que habebic finus anguli CDF vel 

 ADF, ad finum anguli FCD. Eft 

 aucem angulus ADF qiio radius 

 incidens LF inclinatur ad perpendi- 

 cularem, ec angulus FCD quo ad 

 eandem perpendicularem inclinacur 

 linea FC. Ergo confiât radij LF 

 retraftionem cfTe FC. Acque ica oftenfum eft alicujus radij refraftionem quo- 

 libec intervallo propius concurrere ad punélum T cum axe AD. Ericigicurpropcer 

 haec T punétum concurfus quaeficum. 



[Propositio V.] 



Problema [2]. 



Daca diaphani fuperficie plana, ecpuncco, à quo venientes 

 radij inillam extrinfecus incidant; invenir e punctum dif- 

 perfus refractorum. 



Diaphani fuperficies plana fit AE [Fig. 1 1] ec punétum dacum D, ex quo radij 

 in diaphanuni procedanc uc DF. Sic linea DA f uperficiei AE ad reétos angulos, 



