236 TRACTATUS DE REFRACT. ET TELESC. LIBER II. APPENDICE I. 1653. 



explicationem fiiperius defcripta *). Quiim igitur diftinfta vifio ponatur fieri, ad 

 quam requiritur ut radij omnes qui a punétis fingulis rei vifse, ut H, G, I, ad 

 oculum promanant, five per aerem tantum, five perquaslibet lentes tranfierint, 

 ad totidem rurfus punéta in fundo oculi colligantur, ut L, E, K;clarumefl:, 

 quod fi oppofito ad oculum exiii foramine , tantum unus veluti a fingulis punétis 

 radius admittatur, is nihilominus eodem quo prius loco in fundum oculi incidens, 

 punélum unde effluxit, etfi minus dilucide,ibipinget. Quare nec magnitudinem 

 nec fitum rei vifae quicquam immutatum iri confl:at, fed eodem modo fefehabi- 

 tura atque antea cum fine interpofita lamina libère ad oculum radij deferebantur. 



Quando igitur in fequentibus ad ineundam apparentis àc verse magnitudinis 

 rationem, infl:ar punéli oculum efle fl:atuemus reâ:e procedere eas demonllrationes 

 ex his manifeftum erit, cum nihil interfit, quantum ad perceptarum imaginum 

 magnitudinem an ad punéti exilitatem oculi apertura redufta fit an tota, ut folet, 

 pateat. 



Quando autem apparentem rei trans lentes vifae magnitudinem ijs quoque 

 cafibus definiviiïe inveniemus,quibusdiftinéla vifio non contingit,tum quod primo 

 loco hic ortenfum fuit, in mentem revocetur, nempe confufam vifionem femper 

 emendari pofl^e, contraéla uti diftum efl: oculi apertura. Qu[am]vis et lente 

 infuper aliqua, cava vel convexa, oculo proximc admota,confusionem ab alijs 

 lentibus ortam , tolli. 



i. ,uv 



') Voir la fig. 100, p. 1 33 du Tome présent. 



