696 lloiawitz. 



lUC litcrarum tuanim et praccipuc carminum cloquentiara in- 

 genio assequi. Scd quid tiiiu postea? Sequar saltcni quod 

 assequi non datur. Id (non ambigo) tuus candor mihi laudi 

 tribiiet, quod meam tenviitatcm pudcnter agnosco, quodquc ncc 

 conatus nee voliintas vieissitudini reddendae defiierint. Nunc 

 ad epistolae tuae caput me eonfero. Ingenue fateor oncri mihi 

 fuisse nimiam verecundiam tuam. Cur hoc? Quia metucbara, 

 nc amieigia vix inita languesceret ac rccens nata moreretur. 

 Meamm itaque partium esse censcbam, ut id mali pro mea 

 virili tollerem. Nunc gaudeo id obstaculi ablatum. Hoc itaque 

 gestiens gaudio, hac auctus laeticia Hbens cum praetereo locum, 

 ubi impudentiae culpam dcprccari videris. Mihi sat est, quod 

 amiculura talem luerifeci, in cuius pectore non tantum bonarum 

 literaruni impenitcnda initia, sed et columbina simplicitas me 

 iudice locum habet. Nee est quicquam, quod adeo flagTanti- 

 bus uotis exoptem, quam ut similes tui in aerc meo se esse 

 cognoscant. Nam ctsi tibi ipsi pauper es et exihs et non sol- 

 uendo,' mihi tamen es perquam opulentus. Venio tandem ad 

 avT'lowpov, quo me donasti*, nam, ut ipse testaris noluisti com- 

 mittere , ut acojp; meam liberahtatem expertus fueris. Mi 

 Gerarde, ctiamsi cucullatus sum inter cueullatos, quibus fermc 

 ab Omnibus tribuitur impudentia, rubore tamen suffundebar 

 legens tua carmina, quae, cum tibi sordeant, mihi tarnen e mu- 

 sarum adytis deprompta videntur. Verum ego is non sum 

 nee eo prouectus magnitudinis, ut clarorum adulescentium cn- 

 comiis celebrer. Quis enim ego aut quid egoV At hoc qiioqiic 

 cumulo laudum tuarum accrcscit, quod res plane nihili tanto 

 conucstirc lepore tamquc splendide tractare nosti. Nobis non 

 contigit illa Gerardini versiticii vena atquc ideo veluti tenuitatis 

 propriac conscii continemus nos in nostra pellicula. Tu vcro 

 age, quod agis, dignus, qui hac aetate natus sis, qua tot eximii 

 restituuntur authorcs quaque omnes reflorcscunt boiiae litcrae. 

 Torqueor non nihil in tribu» primis vcrsibus carminis tui. 

 Quaeso, si dabitur ocinm, fac die crastino nos inuisas: habeo 

 in quo, ni fallor, mihi possit esse usui tua opera. Vidcs meam 

 confidentiam. Tempus aptum, si forte requiras, erit inter priranm 

 et secundam post meridiem. Si cras non vacauerit, permittitur 



' .S. fletT vorhergehenden Brief Aum. 2, 



