698 Horawitz. 



summopere semper adnisus svim. Quanquam non id dico, 

 qiiia mihi vidcar praestitisse cuiqiiam, quod debuerim, at saltem 

 quod potiicrim. Quid iam •consilii? Nempe satius priori me 

 uicio obnoxiiim fateri. Quid cnim facias tarn praesentibus 

 laudibus dolinitus ac prouocatus, quae me transucrsum praeter 

 auimum mcum pellunt? Parere cogor. Ita cnim illas orationis 

 raollc condiuisti, ut non secus ac lotus semel gustata maximura 

 sui desiderium concitent, et amplius quam pro mei modulo me 

 sapere cogant. Et tui qiiidem candoris fuerat ita sentire de 

 Gcrardo, qui de nemine non recte: meae autem tenuitatis non 

 agnoscere, qui in nullo non abiectus. Quum cnim me pensius 

 vchit ad amussim mecum ipse examino, ambigo, quo me vertam. 

 Hinc mea paupcrtas (hanc dico curtam animi supellectilem) 

 sui admonct nee sinit aliquo pacto adblandiri, obprobrata sui 

 ineptia: parte alia incui'rit laudum tuarum magnitudo, quae 

 dcsperatam ctiam in sc cxilitatem plane pessundat. Et naturae 

 quidem iniquitatem possimi ipse mecum solari : sie sum, sie me 

 statuit summus opifex deus, abundc satis mihi, quod natura vo- 

 luerit id esse me, puto, quum illa mihi statio in mystico corpore 

 diuinitus obuenerit, non esse ad altiora nitendum. Hoc enim 

 est summi praetoris tabulas subuertere, hoc est legibus Christo 

 authorc rogatis (fjuas illc ay,<.rf{xy.c esse uoluit) esse rebellem. 

 His argumentis sortem meam patientius fero. At quum immensa 

 tua uideo pracconia, non est, quo confugiam, sed crimen potius 

 agnosco meae videlicet exilitatis. Nam ita hoiiim fulgore per- 

 stringor, ut ignorem, quid mihi prius quidue posterius. Tum 

 demum luculenter deplorandum uideo naturae nouercae detri- 

 mentura, quum mecum reputo, quid alii a me exigant et qui 

 ego sim. Tum mihi displiceo totus totusque puteo, quum a prae- 

 scripta laudum norma penitus abhorrere me uidcam. Quid 

 enim esse existimcm tuum illud encomion, nisi quamdam amus- 

 sim opinionis de me conceptae? Sed quaeso, ut mei rationem 

 habeas, ut veniam des, si^^-epinione frustratus consuetudine 

 rautua, quam spero et opto coituram, ab illa laudum rcgula me 

 dissentire deprehenderis. Visum est nunc mei precium ad tc 

 perferre, ne post doleas falsas tibi merces obtrusas; ipse enim 

 teneo (si quis alius), quam sim in me totus angustus. Sed, si 

 hae tibi oordi sunt angustiae, utitor, uendicato, fruitor, ul libet, 

 ea tamcn lege, ut cautius, hoc est non pro cxistimationis de 



