Erasmus von Rottcrtlam und Martinus Lipsius. i 23 



. ' . XLI. 



Phili^pus Brugensis D. Martino Lypsio S. D. 



Quemadmodum, vir humanissime, qui scipioiium admini- 

 culis ped^^nm ac fallente vestigio de monte descendimt, noii 

 ante in imam vallem se venisse animaduertunt, quam aduerso 

 colle tendentes grauante atque in decliue prona corporis mole 

 laborem in ipso nisu ac fatigationem sentiant: sie ego (quem 

 tu paulatim liuic negociis admiscuisti) non prius quam difficilem 

 quamque humeris meis imparem prouinciam suscepissem, intel- 

 lexi, quam in locum (ut ita dicam) iniquum rei magnitudinis 

 ac spei de me tuae delatus exitum circumspicere coepi. Veiaim 

 quando in eum locum rem deductam video, ut aut temeritatis 

 notam subire aut existimationis de me tuae iacturam facere ne- 

 cesse sit, cuiuis discrimini caput obiiciendum duxi potius, quam 

 vel tuam ' opinionem fefellisse vel ceu officii desertor aliqua ex 

 parte tam honesto amici animo ac tarn aequis postulatis defuisse 

 videri. Quid mihi enim adhuc in aetate praetexta et primae 

 adolescentiae flore constituto elaborandum, quam eum virum. 

 omni diligentia, omni obseruantia, omnibus denique (ut in pro- 

 uerbio est) ungxilis - in officio retinere, cuius necessitudine atque 

 conuictu non inimia beatos sese etiam praestantis eruditionis 

 viri ducunt? Ne ego merito felici sydere me natum existimem, 

 qui paucis abhinc mensibus, cum antea ne sperare quidem tale 

 quicquam licuisset, cum eo non vulgarem amiciciam contraxerim, 

 cuius melitissima consuetudo facile, ut omnium meorum aequa- 

 lium fortunam superem atque adeo digito celum contingam, facit. 

 Eruditionisne praecellentiam mirer? an morum suauitatem ex- 

 oscider? an hoc seculo et in vitae genere hoc niueum illum 

 animi candorem et syncerum nuUaque superstitionis nubecula 

 obductum pectus veuerabundus suspiciam? an denique potius 

 ad has omnes tam raras, tam eximias, tam inusitatas cor- 

 poris animique dotes obstupescam? Sed nolo in os tibi de 

 laudibus tuis plura, ne me haec non insigni quodam animi mei 

 erga te afFectu ac veluti poetico quodam furore instinctae mentis 

 impetu stilum rapiente effudisse, sed per ocium meditata, studio 



> tuam vel. 



2 Cic. Tusc. n. 24. 56. 



Sitznngsber. d. pliil.-hist. Cl. C. Bd. U. Hft. • 47 



