Erasnms von Rotterdam und Martinns Lipsius. ( O i 



cela ergo ^t aiiiiyuin. quancloquidem miitare necdum libet. 

 Sunt cum ^f^libu8 absque ofl'cnsa ac fortasse cum fructu quoque 

 tua tractare possis. Cum bis igitur tuum, imo Christi agito 

 nogocium. "^^erum de liac tua libertate iam satis dictum puto. 

 Reliquuii^^J>wlhuc unum quiddam, quo etiam paululum offende- 

 bar. Cum forte Erasmi mentio incidisset, explodere visus es 

 liominem, interim nee a conuiciis in totum temperans. Id meo 

 iudicio non merentur viri illius labores, quibus tanto etiam ante 

 Luterum tempore Christi euangelium illustrauit. Sed dices: 

 ,l)issentit a Lutero.' Ita res habet. Quid tum postea? Dissentit, 

 sed ciuihter dissentit. Et quis est, oro te, vel Luteranissimus, 

 qui affirmare praesumat Luterum in omnibus recte sentire? 

 Xec ipse Luterus id de se audet. Oecolampadius fauet Lutero 

 maxime: nee tamen omnia ipsius dogmata probare audet. Non 

 orediderim quenquam post apostolos fuisse, ex omnibus, quos 

 nobis eruditionis nomine commendauit maiorum autoritas, qui 

 non ahcubi lapsus sit. Possem haec, si res postularet, non 

 contemnendis probare exemplis, sed absit, ut te docere veHm, 

 suscula Mineruam. ^ Tantum haec ad memoriam i^uocamus 

 et tu e paueis multa cogitare nosti. Nonnullos etiam, ut ex- 

 pertus sum, non semel male habet, quod Erasmus principes 

 cum prophanos tum ecclesiasticos acrius non reprehendit. Ab 

 his ego, quantumuis pusilhis, quantumuis homo nihih, dissentio. 

 Uli timorem nescio quem ac pusillanimitatem in causa esse 

 arbitrantur atque ideo meticulosum eum appellitant, ego non 

 ita. Videtur autem mihi, quod Christi spiritus ad hoc Eras- 

 mum miserit, ut mundum leniter, mansuete ac ciuiliter a viciis 

 auocaret : ac nunc quoque auocat ^ et cernimus illum non omnem 

 perdidisse operam. Caeterum, quia plerique adeo induruerunt 

 malis, ut glorientur etiam, cum perperam egerint, et exultent 

 in rebus pessimis et propterea contemnant vocem leniter monen- 

 tis, excitatus plerisque videtur ab eodem spiritu Luterus, qui 

 ilio saeuius obiurget ac perstringat duriter. Quod si et hunc 

 audire recusauerint, sibi ipsis suum imputent interitum, quia 

 nee lenitate nee saeuicia coherceri a prauitate potuerunt. Haec 



' Fest. p. 310 M, cf. Apostol. XVII. 7.3, mit der Note von Leutsch; Erasm. 



43 Ä. Adag. 

 2 auocet. 



