Erasmns von Rotterdam und Martinus Lipsius. /41 



notum. ' Peinde »qviod illicita et perniciosa suadens in ruinam 

 oonsiliis uMis uiriiui impulerim. Postremo consensum in eandem 

 factionem et ^eundem caeeae mentis errorem. Ad haee itaque 

 diluenda pro virili iam accingamur. 



N^B|pu.i*toi est imperitus (qui quidem ullas omnino literas 

 vel extremis digntis attigerit), ut nesciat, cuius rei gratia in- 

 uentum sit hoc scripti genus, quod epistolariim nomen habet. 

 Nempe ut absentes certiores faceremus, si quid esset, quod eos 

 scire aut ipsorum aut nosti'a magnopere interesset utque procul 

 a nobis degentium amicorum desiderium literanim vicissitudine 

 leniremus. Qua efiicitur, ut vix abesse amicos sentiamus, dum 

 quam saepissime per Hteras cum absentibus tamquam praesenti- 

 bus sermonem miscemus et famihariter ac iucunde communibus 

 de rebus tractamus. Haec cum ipsi quoque ita esse fateri ne- 

 cesse habeant, obscurum esse nemini potest, quam longe moro- 

 sitas omnis et frons stoica ab epistola abesse debeat, praesertim 

 quae ad superiorem vel ad parem dignitate scribitur. Nam 

 quamquam hoc in genere exhortationes, monitiones caeteraque 

 id genus saepe numero usu veniant, non raro tamen hominum 

 praeter decorum omnia facientium culpa parum ex eo scripti 

 genere fructus atque emolumenti refertur. Fit enim nescio quo 

 pacto humano more, ut non modo autoritatem perdat oratio, sed 

 grauiter etiam ofFendat, nisi artificio quodam tractandorum ani- 

 morum et oratione ad hominum sensus apposita rem aggrediare. 

 Quare calumniari desinant, quod ciuiliter, quod familiariter et 

 amice scripserim. Cum enim et prora et puppis ut dicitur^ 

 scribendi mihi esset monere amicum et si possem ab errore 

 reuocare, quam uiam teuere debui potius, quam qua faciDime 

 ad scopum destinatum me peruentunim sperarem? ConuitiiS; 

 maledicentia et fui'iosis clamoribus quantum proficeretur, prae- 

 sens me rerum Status docebat. . Metuens itaque, ne ab acri et 

 mordaci pharmaco viri illius animus prima fronte resiliret ac 

 sie mihi periret et oleum et opera, non ab re ad aliud me 

 lenius remedium contuH. quo ^ conniuendo ad quaedam, dando 

 nonnulla illius auribus, tentato atque explorato iam animo eins, 

 cum quo mihi res erat, pedetentim ad saniorem forte mentem 



1 Pers. m. 30. 



2 Cic. ad fam. XVI. 24, 1. 



^ in quo. 



48* 



