l-i-jt Horawitz. 



incaututs dicitur, qui improuidus est et imperitus ad capiendum 

 consilhim sibique prospiciendum. Ex quo intelligat minirne se 

 esse idoneum, qui tarn arduis se immisceat negociis. Hinc 

 stiütae obiectionis refutatio vehemens, ut in suum pectus de- 

 scendat ac se ipsum nosse discat, ne supra aetatem, eruditionem, 

 fortunam animum gerat, imperatoris sui ac ducis exemplo. 

 Maneat in officio ac quietem agat saltcm formidine metuque 

 suppliciorum, quae a rerurp imperitis aliquanto fortius contem- 

 nuntur quam feruntur, ut et malam causam suam et hominem 

 se imparem tantis rebus atque ineptum, grauissima pericula, 

 alienissimum tempus intelligat. Posti-emo, ut nihil rerum ista- 

 ram ita se habeat, minime tarnen expedire atque adeo contra 

 charitatem esse, quod responsione adfertur in medium. 



,P]'udenter tua sententia celas libros luteranos, cela ergo 

 et animum, quandoquidem mutare necdum libet' et cet. Hie 

 hominis caecitati albvim adiecisse calculum et consilium dedisse 

 cum ipsi in primis, tum aliis multis pestem ac perniciem alla- 

 tui'um arguor, idque abs re, quod me palam facturum esse 

 confido his, quae nunc dicturus sum. Sapienter, inquiunt, ho- 

 minem facere dicis. Fateor isthuc me citra cuiusquam boni 

 offensionem dicere potiiisse ad superiorem raeam rationem in- 

 telligentiam dirigendo, ut quibusdam in rebus ad tempus conni- 

 uerem, quo animum ab austerioribus medicamentis abhorrentem 

 indulgentia allicerem abducendoque sensira a sententia ueteri 

 ueluti per gradus ad meliorem uerioremque perducerem, scd 

 facere non fuit animus, cum facillimum esset ex praesentibus 

 moribus coniecturam facere, si res palam facta esset, non de- 

 futuros, qui negocium nobis exhiberent, omniaque in deterius 

 raperent. Quibus ne ansam ullam praeberem ad calumniam, 

 prudentiae uocabulo uti malui, qnod magnam a sapientia dis- 

 crepantiara recipit. iSnlla est enim nisi cum iusticia coniuncta 

 sapientia nominanda. At prndentia calliditatem modo atque 

 versutiam significat, qua delectiim habere nouimus bonorum et 

 malorum, ' non ut necesse sit ad prudentiae munus explcnduni 

 facere, quae iusta et recta sunt, sed tantum cuiusdam artificii 

 habere scientiam. Sic in arcanis literis legimus prudentiores 

 esse in generatione sua filios seculi Iniiiis lilüs hicis. Non quod 



1 Cic. de fin. V. 2?,, 67; auct. ad Her. IIl. "J, 3. 



