Erasmns von Kotterdum uud Maitiiius Lipsius. ^ 4ö 



Vera sapieiitia, hoc est inteJligentia verae illius sempiteriiaeque 

 lucis eordi»» liumani iustos praecellant impii, quos stiiltos et ex- 

 cordes esse iij^ique scriptura praedicat: scd quod vafri magis 

 sint in rebiTs gerendis ad siipplantandum ac fallendum exerci- 

 tatiores ^figl/onis ac doli mali pleniores, cum illi simplicitate 

 sua et conscientiae bonae testimonio contenti sapientiam mundi 

 huius non modo non magni pendant, sed maxime etiam animo 

 auersentur. iSed forte scrupulum iniiciet celandi verbum, quo 

 quis emolumenti sui causa occidtare aliquid dicitur, quod alte- 

 rius intersit, ' quod contra officium maximeque a viro bono^ 

 alienum nemo non nouit. Quasi non idem dicam ego, dum 

 prudentiae nomine non germanam sapientiam, sed calliditatem 

 ac vafriciem intelligo, sed ita tamen, ut animi offensio nulla 

 sequatur eins, ad quem scribo : quasique non frequenter hoc 

 verbum non in alia signilicantia reperiatur et non saepissime 

 in comoediis adolescentes consilii prorsus inopes non utilitatis 

 suae gratia sed desperatione rerum maximo cum animi cruciatu 

 amores suos celare legamus. Poteram his videri calumniae 

 fecisse satis, sed nequeo equidem mihi temperare, quin hoc loco 

 liberius aliquid dicam. Donemus me sapientiae laudem dedisse 

 viro, quod libros luteranos celarit atque, ut fronte sententiam 

 tegeret, esse adhortatum. Quid eo nomine sceleris admisi? 

 Nonne quae pro republica fiunt, sapienter ac recte fieri dicun- 

 tnr? Atqui nihil fuit conducibilius (si aliud effici a me non 

 poterat) quam monere, ut celaret libros eiusmodi, ut clam 

 ac sibi venena sua haberet, ne alios contagione mali sui in- 

 ticeret, ut, si a proposito deterreri non posset, solus periret 

 potius quam pliu'es secum in iniinam ac praecipitium auferret. 

 Quae res si initio nascentis huius factionis quibusdam non in- 

 fimae notae hominibus cordi fuisset, aut extincta et deleta ex 

 hominum memoria ea pestis esset aut in paucis desperatae ne- 

 quiciae deplorataeque probitatis grassaretur. Nunc vero quis 

 sine maximo animi dolore meminisse potest, quam multi in 

 concionibus publicis, dum illic quotidie eius viri dogmata con- 

 uiciis au^diente imperita plebecula proscinduntur, luteranismum 

 imbiberint, qui non modo talium rerum ignari fuerant, sed 

 ipsum Luterum omnino natum nesciebant. Si ergo celando et 



intersit. 



